Elfjuliboodschap Vlaamse Volksbeweging
Verzonden op: 10-07-2005
Verzonden door: Jan Van de Casteele 03 366 18 50
Aantal keren gelezen: 10
11 juli boodschap
Vlaamse Volksbeweging Naar aanleiding van Vlaanderens nationale feestdag is het goed eens de balans op te maken van de verwezenlijkingen op communautair vlak van het afgelopen jaar. Iedereen zal zich herinneren dat vorig jaar de verwachtingen hooggespannen waren. De splitsing van het kiesarrondissement Brussel-Halle-Vilvoorde kon ons nu niet meer ontlopen: een uitspraak van het hoogste rechtsorgaan in dit land, een groot draagvlak in de publieke opinie, een plechtig engagement van de meerderheidspartijen en het hele scenario ingeschreven in het Vlaamse regeerakkoord. Nog nooit hadden de kaarten zo goed gelegen, nog nooit stonden we zo dicht bij de verwezenlijking van deze oude Vlaamse eis. En toch zijn de Vlaamse federale regeringspartijen er niet in geslaagd deze prachtige voorzet binnen te koppen. Eens te meer bleken ze niet in staat weerwerk te bieden tegen het krachtige ‘non’ van de Franstaligen. De Waalse pers juichte uitbundig en feliciteerde de Franstalige politieke wereld. In Vlaanderen heeft de gemeenteraad van Heuvelland alvast de beslissing genomen de Belgische vlaggen op 21 juli half stok te hangen, een navolgenswaardig initiatief. Maar sindsdien is er aan Waalse kant blijkbaar toch iets in beweging gekomen. Beseffen de Franstaligen dat hun overwinning wel eens een Pyrrhus-overwinning zou kunnen zijn ? Groeit het besef dat zij een unanieme Vlaamse publieke opinie niet ongestraft kunnen negeren? Bereiden zij zich nu al voor op de volgende communautaire ronde? De volgende communautaire ronde die, naast de splitsing van BHV, een hele reeks sociaal-economische thema’s moet aansnijden. In dit kader feliciteert de Vlaamse Volksbeweging de drie universiteitsprofessoren en senator Destexhe met hun analyses. De VVB deelt hun mening dat wij Wallonië enkel en alleen kunnen helpen door hen uit hun hangmat te krijgen. Alle Waalse toekomstcontracten en tienjarenplannen ten spijt is er in Wallonië fundamenteel nog niets verbeterd. Zolang het geld, het Vlaamse geld, automatisch naar Wallonië vloeit, zonder enige resultaatsverbintenis, zal er in Wallonië geen kentering komen. Dat scenario moet dus stoppen. Dat betekent dat: - de sociale zekerheid moet worden gesplitst - de wet op de financiering van gewesten en gemeenschappen moet worden aangepast, zodat er geen automatische herverdeling van middelen gebeurt bij het kleinste welvaartsverschil tussen de gewesten - de Belgische staatsschuld aan de gemeenschappen moet worden overgedragen, proportioneel volgens ieders aandeel in de opbouw van de schuld - de communautaire scheeftrekkingen in de federale begroting moeten worden rechtgezet - Vlaamse en Waalse CAO’s moeten kunnen afgesloten worden. En onder die voorwaarden, mijnheer Di Rupo, kan Vlaanderen zelfs meewerken aan uw Marshallplan . Of beter gezegd, moet Vlaanderen meewerken aan uw Marshallplan. Dan kunnen wij, naar analogie met de Europese structurele fondsen, concrete projecten, met concrete resultaatsverbintenissen in Wallonië co-financieren. Op dat moment zullen we weten waarvoor onze centen aangewend worden en zullen we kunnen nagaan of ze ook goed aangewend worden. En u zal begrijpen dat dit ook betekent dat wij onze engagementen kunnen afhankelijk maken van de federale loyauteit die de Franstaligen aan de dag zullen leggen.Wanneer we op deze manier zouden samenwerken, dan is dit in de feiten eigenlijk een samenwerking tussen staten. Dan kunnen we eigenlijk ook consequent verder redeneren. Dan kunnen we het constitutionele kader ook best aanpassen aan de feiten en twee nieuwe Europese lidstaten creëren: Vlaanderen en Wallonië. De Tjechen en de Slovaken hebben ons dit voorgedaan en varen er wel bij. Laten we hun voorbeeld volgen.
Jan Jambon, politiek secretaris Vlaamse Volksbeweging Rita De Bont, algemeen voorzitter Vlaamse Volksbeweging