11-julitoespraak Ivan mertens
Verzonden op: 12-07-1999
Verzonden door: Steven Vergauwen, stafmedewerker 03 / 216 45 24
Aantal keren gelezen: 85
Beste vrienden, Vlamingen.
Sta mij toe aan te vangen met u allemaal hartelijk geluk te wensen op deze feestdag, onze feestdag.
Ik weet wel dat sommigen onder ons van mening zijn dat we niets te vieren hebben dat onze geschiedenis er een is van nederlagen. Mag ik hun aandacht vestigen op het feit dat we 50 jaar geleden nog in de catacomben zaten en dat we ondanks of juist door al die nederlagen nu aan de vooravond staan van onze totale ontvoogding, van de staatswording van Vlaanderen. Vlaanderen wordt onafhankelijk, wordt een staat, een staat in Europa.
Sta mij toe u een en ander te verklaren.
Als men beweert dat de burger niet wakker ligt van het communautaire dan is dit terecht maar dan vertelt men slecht de helft van het verhaal.
De helft waarbij de burger momenteel wakker ligt van problemen zoals werkzekerheid, pensioenzekerheid, veiligheid, enz...Voor deze problemen eist hij een oplossing van de bestuurders. In huidig taalgebruik: hij eist een goed bestuur. De tweede en verzwegen helft
is dat de burger zich niet of nauwelijks realiseert dat zijn eis tot goed bestuur een verkapte, communautaire eis inhoud én een eis tot verdere ontvoogding.
Omdat ‘goed bestuur’ onlosmakelijk verbonden is met het oplossen van de communautaire tegenstellingen en dit laatste slechts kan mits verdere en vergaande ontvoogding.
En zo zal deze communautaire eis onder de camouflage van de eis tot goed bestuur vanwege de burger, leiden tot de staatswording van Vlaanderen en Wallonië.
Waarom is zonder oplossing voor het communautaire goed bestuur niet mogelijk?
Om goed bestuur mogelijk te maken dient aan een basis voorwaarde te worden voldaan.
Voldoende eensgezindheid van de bestuurders wat betreft het inzetten van de beschikbare middelen. Deze eensgezindheid vereist op haar beurt onder de bestuurde bevolking een voldoende gevoel van samenhorigheid, voldoende gelijkheid in visie en overeenstemming wat betreft de prioriteiten en een zelfde bestuurscultuur.
Tussen Walen en Vlamingen als maatschappelijke groepen is geen van deze voorwaarden vervuld.
Dit kan ook niet als men de van België financiële afhankelijke situatie waarin Wallonië verkeert vergelijkt met deze van een zich alsmaar sterker ontplooiende Vlaanderen.
Of als men de etatistische en op subsidie gerichte bestuurscultuur in Wallonië vergelijkt met het meer liberale ondernemingsgerichte bestuur in Vlaanderen.
Men kan dan ook eerder spreken van tegenstellingen, communautaire tegenstellingen.
Deze communautaire tegenstellingen, maken dat eensgezindheid niet mogelijk is en dus is ook goed bestuur niet mogelijk.
Is een oplossing voor de communautaire tegenstellingen mogelijk?
De staatshervormingen die 28 jaar geleden startte waren de ultieme kans. Via dat mechanisme wou men de samenhorigheid tussen de twee gemeenschappen van dit land herstellen de communautaire tegenstellingen op lossen, door de zaken waar onverenigbaarheid tussen de gemeenschappen was te decentraliseren naar de gemeenschappen.
Het werd een totale mislukking omdat iedere hervorming ondergeschikt werd gemaakt aan de eis van het hof en de francofonie dat in geen geval ook maar in de geringste mate het voortbestaan van dit land mocht in gevaar worden gebracht. Deze houding ingeven door angst, domheid en kortzichtigheid herleide de staatshervormingen tot een klucht waarbij elke hervorming te laat kwam, te weinig inhield en de kiem van een volgende in zich droeg. Het belang van de burger speelde daarbij nooit een rol.
Deze klucht heeft finaal geleid tot:
1.een verdere en totale verwijdering tussen Wallonië en Vlaanderen zodat de enen zelfs een gesprek met de andere weigert in overweging te nemen.
2. Een te complexe structuur waar nog nauwelijks het compromis over blijft als mogelijkheid om tot beslissingen te komen. Daardoor zijn de overheidsinstellingen totaal verkankerd en is dit land onbestuurbaar geworden. Deze verkankering heeft op haar beurt geleid tot toestanden zoals we reeds kenden, nog kennen en in de toekomst nog zullen kennen met: Agusta, Dassault, justitie, Dutroux, politie hervormring, Abos, dioxine, migranten, gezondheidszorg, ruzie tussen artsen en ministers enz....
Daarbij komt nog dat het hof en het fransdolle establishment blijft vasthouden aan hun angst strategie waardoor iedere poging tot oplossing de nek wordt omgewrongen.
Zoals ook nu weer met de opdracht van de koning aan de informateur en de formateur. Wat eiste het Hof?
1.maximale deelname aan de regering van partijen die tegen verdere ontvoogding zijn.
2.geen asymmetrische regeringen want dat neigt naar confederalisme.
3.stoppen van het door Van Den Brande gevoerde internationaal promotie beleid voor Vlaanderen.
Besluit: 30jaar geleden was een oplossing van de communautaire tegenstellingen binnen België nog mogelijk nu niet meer. Nu kan dit nog enkel als buren, niet meer als huisgenoten.
Dit land zit in totale chaos waar men van nul moet herbeginnen maar dan wel vanuit een totaal andere hoek waarbij het belang van de burger het absolute prioritaire doel moet zijn.
Daarom volgende 9 punten oproep aan de politici:
1.Zorg dat elk besluit elke bestuursdaad uitgaat van de welvaart en het welzijn van de burger als enig doel.
2.Maar eerst en vooral werk van het vervullen van de voorwaarden om goed bestuur mogelijk te maken. Dit wil zeggen geeft prioriteit aan het definitief oplossen van het communautaire.
3.Stop met u te laten blokkeren bij dit oplossen door de eigenbelangen van Hof en het Franstalig establishment.
4.Maak een eerlijke analyse van wat nog mogelijk is in dit land, zonder U te laten beïnvloeden door premisse in verband met gelijk welke mogelijkheid van staatsvorm.
5.Laat aan de hand van deze analyse federaal waar eensgezindheid over bestaat. Maar wees consequent en splits: daar waar er onverenigbaarheden zijn of waar een van de twee zijn eigen weg wenst te gaan.
6. Geef aan elke gemeenschap alle mogelijkheden om maximaal naar eigen inzicht te kunnen beslissen.
7. Vervang de transfers ten dele door een goed geplande structurele hulp waardoor Wallonië zich zelf uit de put kan werken.
Zodat Wallonië vrij kan spreken en beslissen over zijn toekomst en niet gedwongen, door financiële afhankelijkheid, moet kiezen voor de Belgische context.
8. Berg de relatie tussen staatsvorm en solidariteit op. Solidariteit heeft niets te maken met unitair, federaal, confederaal of separatistisch. Solidariteit kan best op basis van een verdrag.
9. Gebruik Brussel niet meer als excuses om niets te doen. Het zogenaamde probleem Brussel kan zeer eenvoudig worden opgelost. Laat Brussel kiezen. De keuze is uiteindelijk beperkt tot één alternatief. Of kiezen voor continuïteit om zich verder waar te kunnen maken als Europese hoofdstad. Of zich in het avontuur te storten en de Europese functie te zien verdwijnen naar elders. En iedereen weet, ook de Internationale wereld en ook Brussel, dat enkel Vlaanderen deze continuïteit kan waarborgen.
Als ik pleit voor een eerlijke analyse dan is dit niet dat ik nog in de mogelijkheid van het bestaan van dit land geloof. Daarvoor zijn er in het verleden teveel en te grote fouten gemaakt waardoor nu het water tussen de twee gemeenschappen te diep is geworden. Maar omdat ik denk ik dat door een analyse we tenminste tot een gedragen besluit kunnen komen waar zowel plaats is voor ratio als emotie. Een besluit waarmee men de fantasitische scenario’s en peilingen van vooral belgicisten naar de prullenmand kan verwijzen.
Of de politici deze oproep willen volgen of niet is aan hen. Ik beweer en ben goed geplaatst om het te weten omdat ik er middenin sta dat de trein naar de staat Vlaanderen zo wie zo definitief is vertrokken. De contacten tussen de klassieke Vlaamse Beweging, en andere maatschappelijke groepen zoals de bedrijfswereld, het leger, de kerk, de ziekenfondsen en vakbonden nemen in snel tempo en intensiteit toe. Besprekingen met diplomaten en andere internationale instanties laten blijken dat de internationale wereld weet wat er staat te gebeuren en dit aanvaarden zonder dat daarbij doemscenario’s aan de oppervlakte komen, integendeel. Als de politiek niet tot volgen wil gedwongen worden dan zal ze snel zelf het voortouw moeten nemen. Binnen de Vlaamse beweging is men zelfs reeds gestart met het uittekenen van scenario’s voor de overgang van België naar Vlaanderen.
En dan speciaal voor jullie Vlaamse Bewegers voor jullie die reeds zo dikwijls en nu nogmaals moeten vaststellen wat Herman Suykerbuyk bij zijn afscheid ietwat bitter over de politiek zegde:
De machtigen kennen geen trouw
De trouwen hebben geen macht.
Hij hoopte dat eens dit gezegde niet meer zou van toepassing zijn voor de politiek. Deze hoop wat het eerste deel betreft is met het huidige gebeuren, de huidige nieuwe machtigen, op zijn minst uitgesteld.
Het onjuiste van het tweede deel in onze strijd zullen wij bewijzen.
Ik merk na de verkiezingen een zekere zenuwachtigheid bij velen van ons zelfs een beetje paniek stemming een stukje ontmoediging.
Vrienden van de twee een ofwel zijn we zeker van onze argumenten zeker van de onbestuurbaarheid van dit land en dan is er geen reden om zenuwachtig te worden, paniek of ontmoediging te voelen. Ofwel dienen we bij ons zelf te raden te gaan om vast te stellen dat onze argumenten niet zo overtuigend zijn, maar ook dan is zenuwachtigheid, paniek en ontmoediging een slechte leermeester.
Ik blijf er bij, zoals ik het nu weer uitspreek, zoals ik al maanden kijk, luister en vaststel; onze argumenten zijn ijzersterk en daaraan veranderd gelijk welke coalitie niets totaal niets.
Wellicht is het verdwijnen van het vertrouwde beeld, het nieuwe aan de coalitie de oorzaak van onze zenuwachtigheid. Maar welke regering er ook komt ze zal na enige tijd vaststellen hetgeen iedereen tijdens de laatste regering Dehaenne reeds kon vaststellen, in dit land kan niets meer gebeuren zonder blokkering tussen noord en zuid.
De enige invloed van een nieuwe coalitie is een tijds invloed. Zij zal ten alle prijzen willen proberen om dan vast te stellen dat het niet meer kan. Dat kost ons enkele maanden geduld, war niet hetzelfde is als vertraging. Maar daarmee is de kous dan ook af.
En vrienden zoals ik bij mijn aantreden als voorzitter en zoals de VVB bij het ontwerpen van haar strategie naar Vl en W staatswording stelde: Wij bepalen het tempo en laten het ons niet meer opleggen. Wij bepalen de tactiek en dat niet meer vanuit een verdedigende positie maar vanuit een aanvallende. Wij bepalen waar en wanneer en met welke middelen wij de confrontatie aangaan.
Een marathonloper dient op zijn eigen tempo te lopen, als hij zijn tempo laat bepalen of zich laat beïnvloeden door de tegenstander loopt hij zich dood. Wel laat ons ons tempo dan zeker niet laten bepalen door onze tegenstander, laat ons ons door hem niet zenuwachtig laten maken, in paniek laten brengen of ontmoedigen.
Er is geen enkele reden toe we beschikken over alle troeven om te winnen en winnen zullen we. Vrienden wij vanuit de Vlaamse Beweging gesteund door een snel toenemend ‘genoeg van België gevoel’ in alle andere segmenten van onze samenleving, gesteund door positieve uitspraken vanuit internationale middens wij Vlaamse beweging dus wij lopen op ons tempo het laatste stukje van deze lange marathon, onze ontvoogdings marathon om binnen korte tijd aan de ander kant van de eindmeet ons Vlaanderen, onze staat Vlaanderen te vinden.
En om u echt deelachtig te maken aan mijn rotsvaste overtuiging geef ik jullie nog enkele punten ter overweging wat betreft onze houding tijdens deze laatste fase van onze ontvoogdingsstrijd. Niet enkel voor deze die nu al pro Vlaamse Staat zijn maar ook voor de nog Belgen die denken dat het uiteenvallen van België voor hen een verlies zal zijn. Zij zullen snel vaststellen dat Vlaanderen hen heel wat meer te bieden heeft.
De nakende scheiding is voor een stijgend aantal onder ons een bevrijding. Voor anderen een doemscenario.
Aan deze laatste beleid ik mijn respect voor hun mening indien deze eerlijk is en niet louter stoelt op eigenbelang, maar zeg ik in persiflage op de woorden van Shakespeare over verkrachting: Het teloor gaan van België is vreselijk voor jullie maar als het dan toch gebeurt bekijk het dan positief. Vlaanderen is zo mooi en waardevol dat na een rouwperiode jullie zich gemakkelijk erin zullen thuis voelen. En jullie mogen wat mij betreft nog rustig de Libre blijven lezen.
Aan deze die de scheiding toejuichen begin ik met te zeggen:
Ik weiger jullie op te roepen tot democraat zijn. Omdat zulke oproep een belediging zou zijn. Vlaming zijn is democraat zijn.
En verder zeg ik tot u: gedraag u als Vlaming, wees wie je bent, trots, hoofs, vriendelijk, voornaam. Sluit je niet op rond je kerktoren maar toon je vanuit je Vlaamse identiteit aan de wereld. Toont deze wereld dat Vlaming zijn iets betekend, dat Vlaanderen eens het epicentrum van het wereld gebeuren was, en dat het in zich de potentie heeft om dit weer te worden, en het zal.
Heb begrip voor de mening en de pijn van deze die afscheid moeten nemen van hun België. Gedenk dat het feit dat zij nog steeds geen amnestie over de lippen kunnen krijgen geen reden voor ons mag noch zal zijn om hen geen amnestie te geven de dag dat zij met de vinger zullen gewezen worden als collaborateurs met het voormalige België.
Ik eindig met enkele bedenkingen maar vooral ook met een oproep en een schot voor de boeg.
1. een oproep aan alle Vlaamse partijen om over elke maatschappelijke tegenstelling heen de handen ineen te slaan om via het op de juiste manier oplossen van de communautaire tegenstellingen goed bestuur mogelijk te maken en dan goed bestuur te voeren.
2. Aan de VLD geef ik de volgende boodschap. Jullie hebben ons misleid met jullie beloften van ‘meer Vlaanderen’. Beloften die zowel door dhr Verhofstadt als anderen woordvoerders van de VLD meermaals werden uitgesproken.
Wel Mr. Verhofstadt wij zijn naïef geweest maar hebben ons lesje geleerd en zullen onze aanmoedigende houding ten aanzien van de VLD aanpassen in de zin dat u zich mag verwachten waar nodig aan een bikkel harde confrontatie.
3. De Volksunie willen we nog even krediet geven alhoewel we vrezen dat ook deze keer hun keuze meer zal leiden naar Kamikaze dan naar voordeel voor Vlaanderen.
De fataliteit van de VU is blijkbaar dat zij niet kunnen omgaan met macht. Dat zij ook nu weer niet lukken de 10% die hen op de wip plaatst, ook indirect op federaal vlak, te gebruiken. Dat zij niet instaat zijn beperkt direct gewin voor Vlaanderen plus minister en andere lucratieve postjes voor zichzelf te negeren voor veel gewin voor Vlaanderen op lange termijn.
Intussen is voor de VU zoals voor de VLD het eerste deel van het gezegde van Dhr. Suykerbuyk vlijmscherp van toepassing. Machtigen kennen geen trouw.
Na deze pijnpunten vrienden terug naar voor mij meer geliefde terrein het positieve.
4.Vrienden we maken onze laatste jaren door in deze tochtige, koude vochtige gammele schuur. Waar het dak lekt. De ramen niet meer sluiten, de verwarming niet meer werkt, licht, water en gas niet meer aangesloten zijn. Ik weiger in deze schuur nog oplap werk te doen. Aan de overzijde wenkt onze nieuwe woonst waar we nog zullen dienen te behangen, te schilderen en de tuin aanleggen. Daartoe maak ik plannen terwijl ik mijn koffers aan het pakken ben om over te steken naar dit nieuwe huis, onze thuis, ons Vlaanderen. Ik nodig U uit.
5.Stop met nog bezig te zijn met België en te pogen in de Belgische toestand nog iets voor Vlaanderen te bedingen. Jullie merken het toch het is zuiver tijdverlies.
Zo zijn we in België Brussel kwijt, waarom dan nog duur betalen voor afspraken die toch niet ingevuld zullen worden?
Doe zoals ik leef in gedachte vanaf nu in het vrije Vlaanderen en beperk de taken die we nog onder Belgische bezetting moeten doen tot het aller noodzakelijkste. Laat ons nuttiger en prettiger werk doen zoals, plannen maken over hoe we het aan de andere kant van de scheidingslijn gaan doen. Hoe we daar Brussel, in samenwerking met alle Brusselaars tot onze hoofdstad zullen uitbouwen waar iedereen trots op kan zijn, hoe we daar het goed bestuur zullen gestalte geven en hoe we voor ons Vlaanderen een internationale faam zullen opbouwen zonder weerga.
6. ik herhaal de woorden van Prof Storme uitgesproken op 15.11 tijdens de feest meeting Vlaanderen Staat in Europa:
Zoals de joden lange tijd om hun vertrouwen in het bereiken van het beloofde land uit te drukken bij het afscheid tot elkaar zegden: tot volgend jaar in Jeruzalem. Vrienden zo zeg ik tot u, vanuit het diepste van mijn binnenste, met al mijn emotie al mijn energie: ‘tot volgend jaar in het vrije, onafhankelijke Vlaanderen, de staat Vlaanderen, ons Vlaanderen.’
Ivan Mertens Nationaal voorzitter 11 juli 1999