VVB stopt niet op vijftig
Boek "Wij betogen" voorgesteld in KU Brussel
Verzonden op: 21-01-2007
Verzonden door: Jan Van de Casteele 03 366 18 50
Aantal keren gelezen: 1784
In de aula van de KU Brussel stelde de Vlaamse Volksbeweging zaterdag het door Pelckmans uitgegeven boek “Wij betogen. Vijftig jaar Vlaamse Volksbeweging” voor. Prominente Vlaamsgezinden namen er het woord en gingen in debat.
Eric Defoort plaatste de publicatie van het VVB-boek in een historisch kader. Toen de VVB in 1961 betoogde onder de slogans ‘Unitair? Nee! Federaal? Ja!’ had men het over ‘idioot extremisme’. Toen het VVB-congres in 1991 koos voor “Vlaamse onafhankelijkheid” werd die optie afgedaan als extremisme. Vandaag is onafhankelijkheid een volwaardige politieke optie met een legitiem en honorabel bestaan binnen onze parlementaire democratie.
Karl Drabbe (uitgever) stelde bij zijn inleiding dat Wallonië al rekening houdt met Vlaamse onafhankelijkheid, maar Vlaanderen nog niet. Almaar meer Vlamingen schuiven op de richting die ook de VVB uitwil, de geesten rijpen, maar er is nog veel lobbywerk nodig om het einddoel te bereiken. De VVB moet nog een tandje bijsteken, vooral inzake denk- en doewerk rond het institutionele, en internationaal-rechtelijke kader van de onafhankelijkheid.
Prof. Wilfried Dewachter (KU Leuven) zette de sociologische verschillen tussen Vlaanderen en Wallonië op een rijtje: taal, communicatiemedia, onderwijs, politiek en partijen, economie, demografie, woonsituatie, veiligheidsbehoeften, mobiliteit, cultuur, de geopolitieke situatie... Hij pleitte voor waakzaamheid inzake het behoud van het Nederlands in Europa. Voort waarschuwde hij voor de demagogie van de politieke tegenstrevers (schrik aanjagen met doembeelden om zo macht, geldstromen en beleid overeind te houden) tegen de altijd weerkerende beloftenregen (VLD 1999 bv.) en voor de federale recuperatiepogingen (ideeën paritaire senaat en federale kieskring - red), tegen de blokkeringsmechanismen (alarmbel, verhinderen van referendum, etc.), tegen de achterstelling van Vlaanderen in het Europees beleid van België.
Van Ludo Abicht onthouden we vooral de klemtoon op het ‘democratisch’ aspect van de Vlaamse staatsvorming, dat hij koppelde aan de stelling ‘geen solidariteit zonder soevereiniteit’. Trouwens, solidariteit veronderstelt vrijwilligheid, en die is er vandaag niet. Abicht nam in sommige uitspraken – maar eerlijk zijn, een beetje overbodig want geen van de sprekers gaf daar aanleiding toe – afstand van het romantische flamingantisme en de barricadentaal
Frans Crols, goed op dreef, liet zijn betoog vertrekken vanuit de “chaos”. Vlaanderen zal niet onafhankelijk worden op een rustige, zakelijke wijze, evenmin zal dit met gewelddadigheid gepaard gaan. Vlaanderen zal wel noodgedwongen en zeer binnenkort ontstaan als deugdelijk alternatief, als de onbestuurbaarheid binnen het chaotische België nog wat duidelijker wordt. Vlamingen zullen een einde stellen aan de rommel, het eeuwige gezeur, de uitzichtloosheid, de overal en altijd aanwezige blokkades binnen België.
Ook Bart Maddens ziet een Vlaamse staatsvorming onvermijdelijk volgen op de institutionele chaos van vandaag. Een eerste economische terugval zal die chaos nog een extra dynamiek gevent. De docufictie van de RTBf vond hij niet zo negatief. De optie dat het Vlaams parlement uiteindelijk – in de besluitvorming gekoppeld aan een referendum - over onafhankelijkheid kan beslissen, was correct. ‘La volonté crée la réalité’, had Erik Defoort even vroeger al aangestipt. Ook Maddens wees erop dat onafhankelijkheid niet bereikt wordt op een interne feestmeeting, zoals die in Wieze najaar 2006, maar door veel te investeren in denkwerk, studiewerk en het overtuigen van publiek en politici.
Journalist Mark Deweerdt, sinds kort verhuisd van De Tijd naar het kabinet-Leterme bleef eerder voorzichtig en beperkte zijn tussenkomst tot het stellen van vragen. Wat zijn de concrete voordelen van een verdere staatsvorming voor de modale Vlaming die oplossingen wil voor de files, voor de vervuiling, voor de vergrijzing...
BrusselIn het daaropvolgende debat (tussen min of meer gelijkgezinden) werd duidelijk dat zeker over Brussel de violen nog zullen moeten gestemd.
Het was Frans Crols die met een een scherpe stelling – laat Brussel vallen – het licht in de zaal aanstak. Aan het applaus te horen was meteen duidelijk dat hij daar niet alleen zo over dacht.
‘Binnen de EU leven we in een kader van vrij verkeer van goederen, diensten en mensen en dat zal na de onafhankelijkheid van Vlaanderen ook zo blijven’, aldus Crols. De multinationals zullen graag zaken doen met het rationele Vlaanderen. Brussel kan een soort condominium worden waar Vlaanderen, Wallonië en Europa een rol te spelen hebben. Wilfried Martens heeft voor de Vlamingen Brussel verspeeld. We zijn Brussel al lang kwijt. ‘Wij moeten weten waar onze prioriteit ligt: in een onafhankelijk Vlaanderen. Stop met die alles afremmende zever over Brussel en zeg kordaat: Wij zijn weg’, besloot Crols. ‘Net zoals bvb tussen regio’s als Kortijk en Rijsel vlot samenwerken kan, zal dat ook met Brussel kunnen’.
De andere sprekers plaatsten daar toch nog wat kanttekeningen bij. Mark Deweerdt (‘wat met de Brusselse Vlamingen?’), Guido Moons (‘welk volk geeft zijn eigen hoofdstad op?’), Bart Maddens (‘met een district Brussel zal er altijd een residu België overblijven, dat we mee moeten beheren’ en ‘de EU staat vast niet te springen om mee te beheren’)
BuitenlandInteressant was de dringende oproep van diverse sprekers tot het organiseren van het nodige voorbereidende studiewerk: de VVB moet de komende staatsvorming politiek, juridisch en economisch voorbereiden via congressen. Ook de internationale context – hoe zal het buitenland reageren - moet meer aandacht krijgen. De contacten met het internationale forum moeten dringen aangezwengeld worden (pers, etc...).
Pieter Bauwens, ondervoorzitter van de VVB, herinnerde eraan dat de communautaire beweging altijd een gevolg is van politieke actie van een minderheid. Ook in de laatste etappe – de Vlaamse staatsvorming – zal de dynamiek van VVB en Vlaamse beweging moeten komen. De VVB stond vijftig jaar op de barricades. Dat moet nog even zo blijven. Misschien minder met betogingen, maar meer met politiek denkwerk, gericht op overtuigen en informeren van de pers en de publieke opinie. Dat de vereniging op de bijeenkomst het 5000ste lid in de bloemetjes mocht zetten was een opsteker.
Het boek "Wij betogen" (uitgave Pelckmans, 349 blz. ISBN 13:978 90 289 4127 4) ligt vanaf 22 januari in de betere boekhandel en is te krijgen op de VVB (secretariaat@vvb.org)