Koning en premier verliezen de pedalen
Merkwaardig veel schrik voor een anachronisme
Verzonden op: 31-01-2006
Aantal keren gelezen: 32
In zijn nieuwjaarstoespraak toonde koning Albert (en dus de regering) zich bijzonder ongerust over het 'anachronistisch en rampzalig separatisme'. De Vlaamse Volksbeweging die sinds begin de jaren negentig pleit voor een onafhankelijk Vlaanderen (en Wallonië) is niet onder de indruk. De argumenten van koning Albert zijn van een ongekende zwakheid.
Geldstromen (transfers) tussen gewesten zouden er volgens de koning zijn in vele Europese landen. Dat klopt, maar tussen twee regio's ze zijn nergens zo groot en structureel als tussen Vlaanderen en Wallonië. Hoe lang nog kan Vlaanderen 4% van zijn inkomen transfereren? Bovendien bestaan die geldstromen hier al tientallen jaren en stellen almaar meer Walen de vraag of ze de dynamiek niet uit Wallonië weghalen.
Tweede koninklijk argument is dat scheidingen 'meestal duur uitvallen voor alle betrokkenen'. Zinspeelt de vorst op de ellende van familiale scheiding? Alsof koppels die enkel omwille van de centen toch zouden samenblijven gegarandeerd een vrolijke toekomst tegemoet gaan. Zinspeelt hij op politieke secessie? Te zien aan wat er gebeurt in de vele nieuwe staten die de jongste jaren na (af)splitsing zijn ontstaan (Tsjechië, Slovakije, Baltische staten, etc...) valt dat centenprobleem nog wel mee.
Door separatisme - lees het versneld verdampen van België - zou volgens Albert 'de internationale rol van Brussel in gevaar komen'. Vervult Brussel die internationale rol nu naar behoren? Het gewest - merkwaardig hoe Albert voorbijgaat aan het bestaan van de gemeenschappen - is vooral een subsidiemachine van negentien gemeenten. Vlamingen kunnen bezwaarlijk gelukkig zijn met de manier waarop de hoofdstad vandaag functioneert en zich opstelt tegenover de Vlamingen.
Ook premier Verhofstadt deed zijn uiterste best om in zijn toespraak de communautaire werkelijkheid te verdoezelen. Zijn opsomming van zogenaamde Belgische "troeven" is zo mogelijk nog zwakker. 'De Belgen behoren tot de best opgeleide en meest productieve werknemers ter wereld' en 'ons onderwijs en onze gezondheidszorgen behoren tot de wereldtop', aldus Verhofstadt. Tja,...
Alle maatschappelijke en sociaal-economische indicatoren tonen duidelijk aan hoe onwerkzaam groot de verschillen tussen Vlaanderen en Wallonië wel zijn. De werkloosheid blijft in Wallonië (en Brussel) meer dan dubbel zo groot als in Vlaanderen. Hetzelfde geldt voor de overmatige tewerkstelling bij de overheid, een relikwie van de heerschappij van de PS (aandeel werkgelegenheid publieke sector Vlaanderen 25% versus Wallonië en Brussel ca. 38%); de arbeidsproductiviteit ligt in Vlaanderen 13% hoger...
Internationaal onderzoek heeft aangetoond dat in het onderwijs niet België, maar Vlaanderen tot de wereldtop behoort, en dat het Waalse onderwijs jammer genoeg ver achterop hinkt. En dan zwijgen we hier over de grote politieke, culturele en maatschappelijke verschillen tussen noord en zuid in dit land. Wie dat allemaal negeert, steekt zichzelf de ogen uit.
De anachronistische en rampzalige separatisten willen best nog een even solidair zijn, maar dan in volle openheid: geen solidariteit zonder soevereiniteit. Geen solidariteit zonder respect.
Rita De Bont, algemeen voorzitter Vlaamse Volksbeweging Guido Moons, politiek secretaris VVB