Inpakken en wegwezen
Verzonden op: 17-12-2005
Verzonden door: Roel De Leener (0485) 62 43 02
Aantal keren gelezen: 37
Het doek is gevallen voor de 175-25 feesten, zatermiddag viel het doek voor het "Monument van de dynastie". Meer dan 30 aktievoerders van het Taal Aktie Komitee pakten een deel van dit 50 meter hoge monument in. Er werd tevens een groot spandoek aangebracht in de vorm van een postkaart met daarop volgende niet mis te verstane boodschap "Inpakken en wegwezen"; bestemming van het pakketje "Saksen-Coburg". De toren werd verder afgewerkt met leeuwenvlaggen. In de nabijheid van de toren werden affiches omhoog gehangen met daarop een telefonerende Prins Laurent die zich de vraag stelt "Vlaanderen onafhankelijk? Waarom niet?!". De aktie duurde een half uur en werd zonder problemen/politie afgesloten.
Met deze ludieke aktie wensen we nogmaals aan te geven dat we het na 175 jaar wel gehad hebben met België. Het feestjaar is uitgewuifd, de rol van de poppenkast van Laken uitgespeeld. Tijd om met België en zijn relikwieën af te rekenen.
Motivatie van deze aktie:In juli sprak de vorst nog zijn vertrouwen uit over de Belgische eenheid. Hij baseerde zich daarvoor op een opiniepeiling. Jammer genoeg (voor hem dan), de ene opiniepeiling is de andere niet: het panel van de stemmenkampioen (toch wel 13.000 man sterk en, zo leert het verleden ons, redelijk representatief) sprak zich met 51% uit voor Vlaamse onafhankelijkheid. Ook het "Manifest voor een zelfstandig Vlaanderen in Europa" van de denkgroep "In de Warande" deed veel stof opwaaien. En communautaire dossiers (bijvoorbeeld de nachtvluchten) raken bedolven onder het stof, zo weinig beweging is er in te krijgen! Blijkbaar nam men in Laken zijn dromen dus voor werkelijkheid en verloor men in alle feestvreugde elke zin voor realiteit.
Die realiteit leert ons:- dat de verschillen tussen Vlaanderen en Wallonië groot zijn en alsmaar groter worden. Sommige van die verschillen zijn een logisch gevolg van het feit dat de gemeenschappen nu eenmaal een aantal bevoegdheden hebben gekregen en die volgens de eigen visie invullen; andere verschillen zijn niet logisch te verantwoorden. Beide wekken ze echter ergernis: de eerste omdat de gemeenschappen weinig of geen financiële verantwoording dienen af te leggen en de ene gemeenschap dus opdraait voor de foute keuzes van de andere; de tweede omdat ze nu eenmaal onbegrijpelijk, laat staan aanvaardbaar zijn.
- dat het huidige België niet bij machte is die verschillen te overbruggen. De verschillende staatshervormingen hebben een onontwarbaar kluwen van bevoegdheden en overheden opgeleverd dat elke snelle en accurate besluitvorming onmogelijk maakt. Voeg daar nog pariteit, alarmbel en dubbele meerderheid aan toe en men begrijpt vrij snel waarom België er maar niet in slaagt om de gemeenschappen dichter bij elkaar te brengen. Hetgeen treffend geïllustreerd wordt door Brussel. Wat de ontmoetingsplaats zou moeten zijn tussen de gemeenschappen is gewoon een mini-België met alle bijhorende teleurstellingen en frustraties.
- dat de uitdagingen die voor de deur staan groot zijn en het huidige België niet in staat is een afdoend antwoord te formuleren. Een behoud van het huidige welvaartspeil is in die omstandigheden een utopie. Iedereen, van belgicisten over (con)federalisten tot separatisten, is het bij een rationele analyse daar over eens.
Verschillende oplossingen worden naar voren geschoven:- sommigen menen dat er meer België nodig is: zij vergeten hun geschiedenis. Er is nu niet minder België dan vroeger omdat enkele politici zich verveelden en eens wouden experimenteren; er is wel minder België omdat het gewoon niet meer ging! En dus werd er (zei het onoordeelkundig) gesplitst. Alle splitsingen omkeren is niet alleen praktisch moeilijk haalbaar, het is ook vanuit historisch oogpunt verkeerd; het staat gelijk aan het kind met het badwater weggooien.
- sommigen prediken de weg van de gematigdheid, verdere bevoegdheidsherverdelingen: op zich niks tegen in te brengen al is het gezien de voorgeschiedenis maar de vraag hoeveel tijd en moeite een dergelijke mini-stap nu weer zal kosten. Iets wat een Leterme heel goed beseft, getuige de bocht die hij met het oog op het premierschap al ingedraaid is. De laatste maanden viel op hoe zijn communautaire verlanglijstje almaar kleiner werd. Ofwel deed hij vroeger aan communautair opbod en had hij zijn wagen overladen; ofwel is hij de opperpragmaticus en stelt hij zich nu reeds tegen beter weten in tevreden met het minimum minimorum. Wij denken het laatste: een volgende staatshervorming zal dus even onvolmaakt, want onvoldoende, zijn als alle vorige.
- wij van onze kant pleiten al jaren onomwonden voor de Vlaamse onafhankelijkheid en we zijn verheugd dat steeds meer mensen hierin met ons meegaan. Deze oplossing is niet makkelijker dan de vorige; ze zal eveneens tijd en moeite vergen, maar deze oplossing heeft wel als voordeel dat ze "totaal" zal zijn. Een keer tijd "verliezen" om hem daarna zonder verder stilstaan weer in te halen. De uitdagingen waar Vlaanderen voor staat, kunnen enkel beantwoord worden indien Vlaanderen over al zijn bevoegdheden beschikt!
Dit is niet alleen de beste oplossing voor Vlaanderen. Het is in onze ogen ook de enige reddingsboei voor Wallonië. Enkel wanneer de Belgische hangmat onder Wallonië uit wordt getrokken, zal het leren om op eigen benen te staan en zelfredzaam worden. We zien geen enkele reden waarom Wallonië dat niet zou kunnen.
Voor een onafhankelijk Vlaanderen!