In de kijker

Kalender

Grondvest

Afscheid Herwig Van Onckelen
17-1-2017

Liefste Veerle,

Beste kinderen en kleinkinderen,

Beste vrienden en kennissen van Herwig,

 

Stille waters hebben diepe gronden.

Herwig was in de Vlaamse beweging en meer specifiek het VNJ en de VVB dé stilzwijgende kracht achter de schermen met grote, door hem vaak laconiek ‘snode’ plannen genoemd.

Herwig was de man van de daad. Dé doener van dienst, die met zijn twee onontbeerlijke werktuigen, of beter nog wapens, namelijk zijn computer en gsm bergen werk kon verzetten.

Mochten de organisatoren van Rock Werchter en Tomorrowland weten wie het brein was achter de allergrootste Vlaams-nationale manifestaties, hadden headhunters in een ideale wereld Herwig opgespoord en aangeprezen om mee te draaien in de grote muziekfestivals die Vlaanderen rijk is.

Maar helaas, tot op heden is het glamour-en-glitter-gehalte van de Vlaamse verenigingen voor de politiek correcte en staatsgetrouwe pers, iets te ondermaats om de groten te charmeren. En dat wist Herwig ook.

Je moet het maar doen.

Op je eentje een manifestatie in elkaar boksen waar 10.000 deelnemers verwacht worden.

Zijn laatste meesterstuk, de grote ICEC-manifestatie van maart 2014 in Brussel: een groots opgezet evenement, met allerlei activiteiten in het Jubelpark van Brussel.

Niet naar de zin van burgemeester Mayeur die het niet kon laten francofiele stokken in de VVB-wielen te steken. Buiten Herwig gerekend. Want Herwig bleef er uiterst kalm en berekend bij.

Herwig zag de bui aankomen en had een plan B achter de rug. Van een evenement omschakelen naar een betoging. Geen probleem. “Als we niet in het park mogen, verplaatsen we dat feestje naar de straten van Brussel,” zo luidde het.

Hij liet niets aan het toeval over. Herwig, hij kon het organisatorisch allemaal aan. Paniek was hem totaal vreemd.

Hoe groter de uitdagingen, des te ambitieuzer Herwig werd. In positieve zin uiteraard, want Herwig was de bescheidenheid zelve.

Vooral uitdagingen richting Vlaamse zelfstandigheid greep hij met twee grijpgrage handen, omwille van zijn diepe familiale wortels. Wortels die hem bleven voeden tot op de dag dat zijn lichaam het liet afweten.

Herwig, voor mezelf “den Herwig”, de stille werker die met regelmaat van activiteit of vergadering zijn medestanders wist te verbazen.

Want de uiterst gemoedelijke Herwig had een extra gave om zijn kompanen steeds te verrassen.

Tijdens mijn laatste bezoek aan Herwig zei hij op een licht cynische toon:

“Bart vergeet niet de draak te steken met de locatie van mijn uitvaart.”

En Herwig weet zijn locaties te kiezen.

Los van het praktische voordeel van Thermae Palace, gelegen vlakbij hun woonst, zag Herwig er toch een opportuniteit in om van zijn afscheid een politiek statement te maken.

Herwig was een controlefreak. Niets ging aan zijn opmerkzaamheid en waakzaam oog voorbij.

In één van onze laatste gesprekken verklapte Herwig dat Veerle en hij hun eerste vakantie na hun zware ongeluk beleefden in een villa dichtbij het gebouw waar wij nu samen verzamelen rond Herwigs stoffelijke resten.

Wie had ooit gedacht dat uitgerekend Herwig en Veerle zich zouden verpozen in de koninlijke villa van Leopold III, meerbepaald in de suite ‘Roi Baudouin’.

Ja: Herwig had een boontje voor het koningshuis. “Zeg dat maar,” zei hij.

Je zou haast denken dat Herwig een royalist was. Maar wellicht was het een zoveelste van zijn cynische uitlatingen om ons op het verkeerde been te zetten.

Toeval bestaat niet. Zeker niet als je Herwig Van Onckelen heet.

Daar waar onze vorsten en hun gevolg decennia lang op kap van de belastingbetaler zich kwamen ontspannen, zou toch de ideale locatie kunnen gevonden worden om de republikeinse gedachte gestalte te geven.

Symbolischer kan haast niet.

Herwigs afscheid was ook zijn allerlaatste actie voor Vlaamse onafhankelijkheid.

Op ‘zijn Herwig’s dus. Om het te zeggen met een paragraaf uit het Taktivistenlied: “Als Tijl met een lach, met geduld en met spot verjagen wij België zo helpe ons God.”

Geachte aanwezigen,

Herwig had twee uitgesproken drijfveren in zijn leven: zijn vrouw en kinderen, en Vlaanderen.

En Herwig plande en plande. Op korte en op lange termijn.

Niet alleen gingen zijn gedachten uit naar het verwezenlijken van zijn grote droom, een eigen Vlaamse staat.

Het welzijn van Veerle en zijn zorg voor haar was zijn grootste project en grootste bekommernis.

Zijn liefde voor haar was net zoals zijn levenslange engagement binnen de Vlaamse beweging onvoorwaardelijk.

En wie Herwig goed kende, vooral zijn vrouw Veerle, weet dat Herwig niet de man was die alles aan het toeval overliet. Integendeel.

Als ik nu zeg dat Herwig een controlefreak was, dan druk ik mij nog zacht uit.

Dat het engagement tegenover beiden niet altijd evenredig verdeeld werd, kan vooral Veerle getuigen.

Een voor hem moeilijke evenwichtsoefening omdat hij beide(n) het beste van zichzelf wou geven.

En dat betekent zichzelf wegcijferen, zichzelf heel wat dingen ontzeggen opdat zijn twee grote doelstellingen waargemaakt kunnen worden.

Voor minder ging Herwig niet.

De Vlaamse spreuk: “Ic dien” typeert Herwig voluit.

Toen Herwig nog te been was en Vlaanderen afschuimde, zocht hij altijd naar een gulden middenweg om toch het nuttige aan het aangename te koppelen.

Als het kon ging Veerle mee op logement, dicht bij de plaats waar zijn feestje zou plaatsvinden.

Zo noemde Herwig de grote manifestaties die hij organiseerde “Da fiestje”.

En omdat de meeste manifestaties zich buiten Antwerpen afspeelden, sprak Herwig met veel plezier over “de parking”. U weet wel: de rest van Vlaanderen vanaf een straal van 20 km rond de metropool.

Zijn humoristische Antwerpse uitspraken namen toe met de jaren, nadat hij zijn geliefde Antwerpen verliet om met Veerle naar Oostende te verhuizen.

Een bewuste keuze om aan het welzijn en geluk van Veerle te kunnen voldoen.

Wees gerust, Herwig: uw ironische verwijzingen naar het centrum van de Vlaamse beschaving zullen met verve overgenomen worden door een stadsgenoot binnen onze raad van bestuur. Opvolging verzekerd.

Net omdat Herwig niets aan het toeval overliet stond hij bij ons bekend als de vlees geworden perfectionist.

Haast op het obsessieve af. Al wat hij deed, gebeurde met quasi militaire precisie.

Herwig was de man met een missie. Een trouw soldaat die aan de raad van bestuur toestemming vroeg om zijn opdracht te mogen uitvoeren. Eens de zegen gegeven, was hij niet meer te stoppen.

Als een weggeslingerde speer recht op doel af.

Regelmatig hield hij contact om te briefen en toestemming te vragen voor meer extra volmachten.

Ja Herwig. Je zou het niet graag horen, maar jij was de Vlaams-nationale versie van Jean-Luc Dehaene. De man die de ‘Vlaams-republikeinse volmachten’ uitvond.

En onze ‘cavallier seul’ wou en kreeg ‘carte blanche’.

Vertrouwen en degelijkheid waren voor hem onontbeerlijk om zijn taak naar behoren te kunnen uitvoeren.

En ja… Herwig was autoritair. Voor zichzelf. Zijn gesloten karakter en verantwoordelijkheidszin geboden hem zoveel mogelijk taken op zich te nemen, om anderen te ontlasten.

Dit ondervonden heel wat VNJ’ers en VVB’ers, maar ook zijn levenspartner Veerle.

Zijn zorg voor haar was de laatste maanden zijn enige bezigheid en bekommernis.

Herwig had zijn eigengereide manier om zijn liefde voor Veerle te tonen.

Zijn introverte karakter belette hem te praten over zijn diepste gevoelens, maar zijn liefde tegenover Veerle vertaalde zich in het volledig in handen nemen van haar leven en de controle over de zorgen die ze nodig had. Ook al kwam dat soms wat beklemmend over.

Tot op de laatste seconde van zijn leven, had hij het scenario van zijn leven en afscheid van zijn aardse bestaan in handen.

Tot op de laatste seconde had hij het moeilijk met de manier waarop hij afscheid moest nemen.

Tot op de laatste seconde kon hij het niet hebben dat zijn lichaam niet meer in staat was de bevelen van zijn geest te volgen.

Tot op de laatste seconde dacht hij aan één ding: wie gaat voor Veerle zorgen als ik er niet meer ben?

En tot op de laatste momenten moesten wij hem geruststellen dat er ook voor Veerle en zijn kinderen, kleinkinderen en naaste familieleden nog een toekomst was, zonder zijn goede zorgen.

Tot op de laatste momenten moesten wij hem vertrouwen inspreken dat heel wat familieleden en vrienden zijn taak kunnen overnemen.

Dat was onze laatste missie tegenover Herwig. Hem overtuigen, zodat hij met een gerust geweten kon gaan.

Geen gemakkelijke klus. En of we slaagden in ons opzet zullen we nooit weten.

Beste Veerle,

Herwig gaf me tien minuten voor mijn afscheidsrede.

Mocht ik me niet gehouden hebben aan mijn tijdslimiet, zou hij in andere omstandigheden wellicht spreekwoordelijk de stekker uitgetrokken hebben.

Mijn excuses, goede kameraad. Ik heb een klein vermoeden dat ik mij niet aan het door u ingefluisterde scenario gehouden heb.

Mochten we elkaar in een ander leven tegen het lijf lopen, mag je mij gerust lik op stuk geven.

En tot slot, omdat Herwig toch iets had met het koningshuis…

Sire, geef ons 100 Herwigs en Vlaanderen zou veel dichter staan bij de Vlaamse onafhankelijkheid.

Vaarwel, strijdmakker!

Je niet aflatende inzet en trouw zal ons altijd bijblijven.

Een voorbeeld was je voor ons, een voorbeeld blijf je.

Houzee, Herwig. Houzee.

Terug naar overzicht