In de kijker

Grondvest

BelgiŽ kraakt en rammelt (niet alleen in Waalse celsloten)
27-5-2016
Er is weer sociale onrust in BelgiŽ. Of eerder, WalloniŽ zorgt voor sociale onrust in BelgiŽ en tracht wanhopig Vlaanderen te besmetten...
 

Staken is besmettelijk. Of toch niet helemaal? Voorlopig houden de Vlaamse bonden de boot af, wanneer Franstalige cipiers hun Vlaamse collega’s vragen om de internationale solidariteit hoog te houden en mee te staken. In elk geval is, als voorproefje op wat ons dinsdag volgende week weer te wachten staat, ook bij de ijzeren weg de vlam in de pan geslagen en wordt het treinverkeer door de staking van “een deel van het spoorwegpersoneel” in de war gestuurd. In Wallonië zal dat zijn “verlamd” (maar ze zullen dat daar niet zo durven noemen); bij ons heet het “verstoord” (dat wil zeggen: op de lijnen van en naar Wallonië en Brussel).

Staken is dus besmettelijk van de ene sector naar de andere, maar er bestaan tussenschotten tussen de Waalse en Vlaamse bonden. Dat uit elkaar groeien van de Belgische vakbondscultuur is al een hele tijd aan de gang, zowat in alle sectoren van diensten en nijverheid, zowel openbaar als privé. Die toenemende verschillen maken onderhand deel uit van de politieke en maatschappelijke cultuur van dit land. Toegegeven, het ABVV en de FGTB zijn allebei rode bastions, maar ze kijken toch op een behoorlijk andere manier naar de sociale realiteit. Stenen en voetzoekers naar de politie, het kort en klein slaan van ministeriële kabinetten: het conflictmodel is springlevend in Franstalig België.

‘Vlaamse dictatuur’

Het is duidelijk: het is de rechtse regering, waarbij België onder Vlaamse, ja zelfs Vlaams-nationalistische curatele is gesteld, die schuld heeft aan alle sociaaleconomische kwalen en het dus moet ontgelden. Alleen Wallonië en Brussel (waar de PS de MR uit de gewestregering kon houden) worden nog bestuurd in overeenstemming met de verzuchtingen en de bekommernissen van de werkman. Die werkman of bediende - met vandaag de penitentiaire beambten in een hoofdrol - wil in economisch toenemend onzekere tijden (laten wij elkaar daarover niets wijsmaken, zeker niet in België) te allen prijze het verworven recht handhaven van voldoende flexibele overheidstewerkstelling. De gevangenissen zijn daarvan maar één kanaal.

‘Voldoende’ (lees vorige zin) staat niet bij ‘flexibele’. ‘Voldoende’ bedoelt het aantal jobs dat de overheid veil heeft voor sociale vrede. En ‘flexibiliteit’ moet dus niet ‘voldoende’ zijn, maar flexibel ‘tout court’, dus niet te begrijpen als ‘minder rationalisering’, maar zónder rationalisering ‘tout court’. Geen pensioenplannen op maat van een budgettaire krapte die zich voor langere tijd in het overheidshuishouden lijkt aan te dienen. Geen minimumdienstverlening als het erom zou spannen in de klassenstrijd. De gevangenissen in Wallonië als fortengordel dus, als eilanden van ongecontroleeerd verzet tegen Vlaanderen dat België aan een stresstest onderwerpt (die test was nodig). De Waalse cipier als vrijbuiter, die de gevangenen (ja, die zijn er ook, als lijdend voorwerp) op ritmisch voetzoekergeknal laat roeien in een vloot van galeien tegen het Vlaamse flottielje van vissersbootjes, belust op karige buit.

Karikaturen

Een cartooneske voorstelling van zaken? Huichelachtig? Demagogisch? Wij denken van niet. In een satirische nieuwsuitzending uit 2006 van de Franstalige openbare omroep, Bye Bye Belgium, wordt de Vlaamse onafhankelijkheiduitgeroepen. De Vlamingen, als karikatuur van zichzelf, laten het openbaar vervoer aan de (taal)grens omkeren. De werkelijkheid vandaag is, dat het openbaar vervoer inderdaad aan de taalgrens stopt, maar door karikaturaal toedoen van de Franstaligen. De VVB neemt graag elke handschoen op die haar wordt toegeworpen. Dit keer is de uitdager de Waalse overheidstewerkstelling, bij monde van de Franstalige cipiersbonden. De komende weken zullen wij deze kwestie flink onder handen nemen en aantonen dat er iets fundamenteel fouts zit met de invulling van het begrip ‘dienstbaarheid’ in het zuiden van dit land. Volg onze bijdragen, gestoffeerd met cijfermateriaal en fundamentele bedenkingen over de asociale paardjesmolen België. Tijd om de oogkleppen af te leggen en eens naar boven en opzij te kijken en niet langer alleen maar naar de strik in de staart van die andere pony. Wie leert, zal zien, namelijk dat België kraakt en rammelt, zowat overal. Het scheel komt toevallig eerst van de… vergeetput, die de Belgische gevangenis is. De vergeetput van dienstbaarheid aan een onmogelijk algemeen belang - dat van België.

Terug naar overzicht