In de kijker

Kalender

Grondvest

Dringend de juiste vragen stellen
22-3-2016
 



Deze voormiddag zag een VVB-medewerker zich genoodzaakt de leden van het Kenniscentrum van de VVB te bellen om de vergadering in het Brusselse Vlaams Huis af te gelasten. Brussel is een afgegrendelde stad. De angst en het onbehagen beperken zich echter niet tot de hoofdstad. Het diepe Vlaanderen van weleer blijkt voor geen VVB’er nog veilig genoeg om vanavond wél te vergaderen. We voelen ons naakt en weerloos tegen de blinde terreur. We laten de rolluiken vanavond nog wat vroeger zakken. Vlaanderen lijkt overgeleverd aan het boze oog dat Brussel is geworden. Mensen worden het slachtoffer van Medusa en blijven dood of verminkt achter. Wij lijden mee. Al ons medeleven is hier op zijn plaats.


Dat boze oog Brussel heeft zelf wél een moeilijk peilbare diepte. Gettobuurten en achterkamertjes in Molenbeek en elders fungeerden drie maanden lang als uitvalsbasis voor volksvijand nummer één, Salah Abdeslam. Een salafistisch netwerk dat een bangelijke veerkracht toont, dekte al die tijd zijn gangen af. Al maanden is het land in de hoogste staat van paraatheid, maar de terroristen zijn in staat nieuwe aanslagen uit te voeren, al is het bij wijze van ‘vlucht vooruit’ na de gevangenneming van hun prijsbeest. Er is een basis, een draagvlak te Brussel voor hun denken en hun handelen.

Als instinct oké, is angst niettemin een slechte raadgever wanneer het aankomt op maatregelen. België is één groot grendelmechanisme. Ons openbaar leven nog meer vergrendelen betekent meer verstarring en, paradoxaal genoeg, een grotere kwetsbaarheid voor nieuwe aanvallen op onze manier van leven. We mogen vooral geen angst hebben foute keuzes van het verleden radicaal in vraag te stellen. Hoe Vlaanderen is omgegaan met Brussel is zo’n kwestie. We hebben de eigen hoofdstad tot institutioneel monster van Frankenstein gemaakt. We plukken volop de zure vruchten. De kanker is in de stad geslagen en dreigt zich uit te zaaien.

Het terrorisme en zijn basis met wortel en tak uitroeien vergt de erkenning dat zich een uitzonderingstoestand aandient. We mogen geen konijnen zijn die naar de lichtbak blijven staren. Alleen Vlaanderen heeft de weerbaarheid om de orde te willen herstellen. Eenvoudig omdat in Vlaanderen mensen wonen, leven, werken en kinderen opvoeden die geloven in de toekomst van hun gemeenschap, niet alleen in hun eigen individuele handel en wandel van alledag. Weinig Europese naties denken zo inclusief, warm en gastvrij als de Vlamingen. We moeten ons daarover niks laten wijsmaken. Het wordt tijd dat Vlaanderen zijn verantwoordelijkheid in Europa neemt en maatregelen neemt die Brussel herstel en hoop bieden.

Vlaanderen kan en moet de kwalijkheden die ons overkomen keren. Brussel veiligstellen is niet meer of minder dan een zending. We willen als Vlamingen met elkaar vergaderen waar we dat wensen. We willen naar het theater gaan waar en wanneer we dat wensen. We willen onbevangen een vliegtuig nemen wanneer ons dat zo uitkomt. We mogen ons nooit verwijten maken dat wij hebben geloofd en nog geloven in spontaan en sereen samenleven met mensen van goede wil.

Terug naar overzicht