In de kijker

Grondvest

Vlaamse media graven Vlaamse Beweging op
18-1-2016
 

Vorige week herontdekten de nationale media de Vlaamse Beweging. En, wat meer is, het gebeurde nogal drastisch. We moeten echt wel teruggaan tot de grote nationale betoging tegen het Lambermontakkoord (2001) of tot onderzoeksjournalistiek naar de Vlaams-nationale pedigree van N-VA-regeringsonderhandelaars. Voor het overige was het de afgelopen vijftien jaar behoorlijke kaalslag wat berichtgeving over de Vlaamse Beweging aangaat. Congressen van partijen en drukkingsgroepen, Zangfeesten, acties en protesten, boekvoorstellingen: de meeste media zwegen de Vlaamse Beweging dood. In de spraakmakende documentaire ‘Bye, bye Belgium’ uit 2006 leek ze tegelijkertijd fictie en karikatuur. Daar kwam voorbije week verandering in. Alle kranten, alle tv-media, tot de Franstalige toe: ze kwamen zich allemaal warmen aan de gloed van de Vlaamse Beweging. De media waren deze keer écht eens een meervoud. Jean-Pierre Rondas en VVB-voorzitter Bart De Valck luisterden op zondag 7 januari De Zevende Dag op; OVV-man en VVB-politiek secretaris Willy De Waele maakte op het zelfde moment zijn opwachting op RTL in ‘C’est pas tous les jours dimanche’.



De Vlaamse Beweging is fictie noch karikatuur. Ze heeft een blijvende politieke relevantie voor de maatschappelijke debatten. Want is in dit land niet elke maatschappelijke discussie au fond een communautair geschil? Op onze nieuwjaarsreceptie van afgelopen weekeinde gaf minister-president Geert Bourgeois ons een duidelijke opdracht mee. Verenigingen, organisaties en netwerken zoals de Vlaamse Volksbeweging zijn bijzonder actueel, maar moeten er ook alles aan doen om bij de tijd te blijven. Alleen op die manier kunnen we de handgrepen vinden om het onafhankelijk Vlaanderen met stevige rukken dichterbij te brengen. Eén van die handvatten is de internationale en Europese dimensie van elk staatsvormend project. Bourgeois noemde het de ‘interne uitbreiding’ van de EU, waarin hij naast Catalonië en Schotland ook Vlaanderen het voortouw ziet trekken.

Het was vooral deze boodschap van Geert Bourgeois - dat een nieuwe staat in de al gevestigde EU-ruimte in principe niet het volledige toetredingsproces zou moeten doorlopen - die de Franstalige pers gretig oppikte. Het bevestigt voor hen immers dat de N-VA nog altijd rondloopt met het ‘idee-fixe’ van een Vlaamse republiek. De N-VA en bij uitbreiding alle Vlamingen zouden op die manier het masker laten vallen als volledig onbetrouwbaar. Franstalige journalisten en commentatoren doen maar. Maar het moet gezegd: op het nationaal secretariaat van de VVB keken we erg uit naar de toespraak van de minister-president, waarvan we alleen maar de grote lijnen kenden; de internationale dimensie van de erkenning van nieuwe staten was er daar een van. We vonden het gedurfd en dus lovenswaardig. Bourgeois weet goed dat hij bij ons met een pleidooi voor een vlotte start met een eigen republiek op de juiste golflengte zit. Maar in de nationale politiek en met de regeringsdeelname van de N-VA en de communautaire stilstand is en blijft zoiets toch altijd delicaat.

En kijk: de krasse toespraak van Bourgeois op onze nieuwjaarsreceptie was in feite maar het orgelpunt van een week van veelvuldige een-tweetjes tussen partijpolitiek en Vlaamse Beweging. Zo was er dinsdag 12 januari bijvoorbeeld het bezoek van een stevige delegatie van het Overlegcentrum van Vlaamse Verenigingen (OVV) aan de N-VA-top. N-VA-partijvoorzitter Bart De Wever reageerde omstandig op woensdag 13 januari, wat het mediacircus meteen goed in gang zette en tot tal van beschouwingen leidde over de hernieuwde impact van de Vlaamse Beweging op de politieke prioriteiten van de N-VA. Ook voor de Beweging zelf kwam het over als een verrassing: wil de regeringspartij N-VA anticiperen op een mogelijk spoedige Catalaanse onafhankelijkheid? In die zin kunnen we ook de toespraak van Bourgeois begrijpen op de VVB-nieuwjaarsontmoeting. Of is alles voor bochtig intern partijgebruik (beste tandem Vuye-Wouters: hopelijk niet!)? Zo achteraf gezien, passen alle puzzelstukjes van afgelopen week perfect in elkaar.


http://doorbraak.be/nl/patriot

Stof tot nadenken dus over wat allemaal mogelijk wordt, indien basisbewegingen en partijen hun horloge en politiek kompas wat op elkaar afstemmen. Met mogelijk bedoelen we dan: meer en beter in de media-aandacht komen met onversneden eisen in plaats van politique politicienne en die eisen omzetten in haalbare doelen. Van “separatisme” (een ordewoord uit de kille jaren tachtig, in volle Voerencrisis) tot “republiek” (wat de Catalanen ons voordoen: genereus, wervend en vol goesting in hun onafhankelijke toekomst).

Terug naar overzicht