In de kijker

Kalender

Geen Activiteiten

Grondvest

INTEGRAAL: toespraken Geert Bourgeois & Bart De Valck op nieuwjaarsreceptie VVB
16-1-2016
 


Hier kan u de toespraak lezen die minister-president Bourgeois voor de VVB gaf.



Onderstaand kan u de toespraak van Bart De Valck lezen waarin hij de Vlaamse Regering oproept om alert te blijven en een onderscheiden dynamiek te hebben los van de federale regering.



Mijnheer de minister-president,

mijnheer de burgemeester,

geachte schepenen,

beste leden en sympathisanten van de VVB,

De VVB is de stad Aalst heel dankbaar voor haar gastvrijheid en voor het prachtige, historische kader waarin we lucht mogen geven aan onze nieuwjaarswensen. En als ik even persoonlijk mag zijn: Aalst is de stad waar ik destijds als jonge snaak actief werd in de kern TAK-Denderland, opgericht door de flamboyante Dries Muylaert.

En ja, ik herinner het me maar al te goed, de vele avonden en nachten die we met een harde kern van jonge Vlaamse rebellen doorbrachten in besmuikte kroegen zoals het Republiekske, Het Velleken (bijgenaamd Gulden Vlies), de Nieuwe Madelon en vele andere, roepen bij sommigen hier aanwezig - nietwaar Michel, Dirk, Arnout, … - ongetwijfeld heel wat memorabele en schuimige herinneringen op. Sta mij dan ook toe in deze besloten ruimte een publiek geheim te verklappen dat aantoont dat de ‘carnavaleske’ gevoeligheden zelfs tot diep in onze geledingen zijn doorgedrongen. Zo zal ik nooit mijn telefoontje met stafmedewerker Jo Van Bever vergeten. Een telefoontje dat ik één nacht na het verbranden van de carnavalspop met Jo pleegde. Ik, naïeve ziel, dacht Jo op te beuren met het zingen van de internationale carnavalshymne “Oilst gei stad maainer droemen”, maar tot mijn ontzetting hoorde ik aan de andere kant van de lijn een licht gesnotter en kwam er uiteindelijk een stotterend antwoord: “Carnaval es weeral verboi en das ni veu te lachen ze meine jongen!” Vandaar, Jo, nogmaals mijn oprechte excuses daarvoor en ik zal soortgelijke opmerkingen in het vervolg voor mezelf houden.

Trouwens, aangezien mijn thuisbasis Opwijk slechts op acht kilometer van het Aalsterse stadscentrum verwijderd is, mag ik mij met trots een halve ajuin noemen, of toch minstens een ‘sjalot’!

En voor wie eraan mocht twijfelen: ook de geest van Priester Daens waart hier nog rond. Eén van die grote Vlaamse voormannen die ons leerde dat Vlaamse Beweging een sociale beweging was, is en ook moet blijven!

Maar goed. We zijn hier uiteraard niet alleen samengekomen om Aalst en zijn carnaval te bejubelen, of om de mooie prestaties van de VVB-afdeling ‘Land van Aalst’, getrokken door de onvermoeibare Hilde Heyvaerts, nog eens dik in de verf te zetten. Niet dat daar iets mis mee zou zijn, maar er is natuurlijk méér. Want, Vlaamse vrienden, zoals de traditie het voorschrijft, maakt de VVB van haar receptie gebruik om haar politieke analyses, wensen en vooral goede voornemens en de daaraan gekoppelde acties voor het nieuwe jaar publiek te maken.

Ik moet helaas, samen met vele anderen, toegeven dat het in de huidige maatschappelijke context niet altijd gemakkelijk is om wat ik zou noemen ‘de natievormende klemtonen’ hoog op de politieke agenda te plaatsen en te houden. Het is trouwens best begrijpelijk dat een deel van de bevolking minder wakker ligt van de burgemeesterscarrousel in Linkebeek dan bijvoorbeeld van de terreurdreiging, van de vluchtelingencrisis of van de opwarming van het klimaat.

Democratie gaat over in waarheid leven en een einde aan de leugen en het bedrog van vals gezag en machtswillekeur. Dat België pervers functioneert, valt nog steeds heel veel mede-Vlamingen onvoldoende op, omdat het in de vezels en het dna van deze staat zélf is ingeschreven. Het Vlaamse opklaren en verhelderen zou moeten staan tegenover dat Belgische verdoezelen en verduisteren. Politiek nieuwe stijl, eerlijkheid, duurt het langst. Vlaanderen moet langer meegaan dan België nog vóór zich heeft. Daarom: wie zei ook weer dat de rol van de brede Vlaamse Beweging uitgespeeld is? Tot spijt van wie het benijdt, maar klaarheid en duidelijkheid scheppen, is ook één van de goede voornemens van de VVB. Want de belastingsvermoeide Vlaming heeft ook recht op de waarheid.

Aalstenaar Dirk Martens was een van de Europese pioniers die via de drukkunst de waarheid dichter bij de mensen bracht. Symbolischer kan het niet. De VVB neemt zijn wensen graag voor werkelijkheid. Het gaat maar beter vooruit, zo vinden wij. De VVB heeft de afgelopen maanden niet stil gezeten, integendeel. Er werd intensief gesleuteld aan een werkdocument dat de werking van de VVB van 2016 tot 2020 uittekent. Ons eigen VVB-regeerakkoord, een beleidsplan dat tot stand kwam na overleg met heel wat externe raadgevers uit de brede Vlaamse Beweging, zoals - ik noem er maar één - Kurt Moons van Pro Flandria. Een document als leidraad voor onze politieke werking die met de financiële en technische mogelijkheden die we hebben een poging doet om het debat over de Vlaamse natievorming weer op het juiste spoor te krijgen. De voorbeelden uit Schotland en Catalonië hebben ons mede geïnspireerd om zelf te starten schrijven aan een Vlaamse versie van het Schotse witboek. Een ontwerp van Grondwet en tegelijkertijd een engagementsdocument dat de Vlamingen kan charmeren voor een eigen Vlaamse staat met een duidelijk afgebakend maatschappelijk en economisch project. Een project waarin de breuklijn tussen die Vlamingen die ijveren voor welzijn en de anderen die de klemtoon leggen op welvaart verdwijnt, samen met de slogan ‘hart boven hard’. Om het met uw woorden te zeggen: “We moeten stoppen met mensen bang te maken.”

Aan elk witboek gaat een zwartboek vooraf. En informatie en kennis betekenen meer macht. De francofonie in België is geslepen en gewiekst en weet veel beter dan een doorsnee Vlaams politieker de situatie in zijn voordeel uit te buiten. Helaas blijven heel wat van die plannen voor de doorsnee-Vlaming ongekend. De VVB gooit zich de komende maanden in het informatiegewoel. Het zwartboek waaraan de VVB werkt, legt de strategieën bloot van de francofonie in België.

Eenvoudig samengevat? Plan A: België leegmelken en het territorialiteitsprincipe blijven uithollen om Vlaanderen te verzwakken.

Plan B: Vlaanderen de laan uit sturen en een nieuw België oprichten op basis van de in 2011 uitgeroepen Waals-Brusselse natie, met geannexeerde delen uit Vlaams-Brabant.

Waarom, vraagt u zich af?

Het antwoord is voor ons VVB’ers simpel. Geen onafhankelijke Vlaamse staat zonder Vlaams-Brabant. Wij weten dat het niet anders kan en wij willen ook niet anders. Maar de Franstaligen weten het óók. Wie het laken naar zich toetrekt in Vlaams-Brabant kan als eerste uit België vertrekken en zadelt de achterblijver op met de collaterale schade van het einde van de federale staat. De VVB zou deze denkoefeningen niet kunnen realiseren zonder het aanwerven van twee nieuwe - uit de kluiten gewassen - stafmedewerkers, Steven Utsi en Jonas Naeyaert.

En er is meer, Vlaamse vrienden! De VVB start van in mei met een permanent referendum voor Vlaamse onafhankelijkheid. Een politieke barometer in Vlaanderen die kan gevolgd worden en getoetst aan de politieke schommelingen. Digitaal stemmen met de identiteitskaart dus.

Ik weet dat ik sommigen onder ons nieuwsgierig maak, maar de nieuwe informaticatechnologie is niet aan ons voorbijgegaan en daar werd ook heel wat in geïnvesteerd. Het zijn investeringen die maken dat de VVB de secretariaatsactiviteiten meer kan verschuiven van administratieve functies naar overwegend politieke campagnes en acties.

En dan hebben we het nog niet gehad over de buitenlandse activiteiten zoals de tweede Onafhankelijkheidsdag in Zuid-Tirol en de herdenking van de Paasopstand in Ierland, waar de VVB een officiële gast is.

Dan hebben we nog een kersverse VVB Flandrienwielerploeg aan te kondigen die in mei met een ploeg meefietst met de 1.000 km ten voordele van Kom op tegen Kanker. En nog veel meer.

Maar wie nog geen lid is, moet dat bij deze maar doen en via een VVB-lidkaart heeft u een extra verzekering voor Vlaamse onafhankelijkheid. Daarom ook hulde aan die VVB’ers die ook hiervan een werkwoord maken: Michael Discart maakte het afgelopen jaar 25 nieuwe leden voor de VVB, Martin Dupré 20 en de al even onovertroffen Rudi Juchtmans 18! Dank, 63 keer dank!

U hoort het, beste aanwezigen,

Voor de VVB blijft nationalisme een werkwoord dat op uiteenlopende manieren kan worden vervoegd. Want de hoofdambitie van de VVB blijft om de Bond Beter Leefmilieu te zijn van de Vlaamse onafhankelijkheid. En deze missie werd op de vorige nieuwjaarsreceptie door gastspreker Peter De Roover nogmaals beklemtoond. En ik citeer het N-VA-Kamerlid en voormalig VVB-secretaris:

“Het is de taak van de VVB om de N-VA-kiezer te overtuigen van de Vlaamse onafhankelijkheid.”

Waarde minister-president Bourgeois,

Ik weet niet of die uitspraak op veel bijval kon rekenen in de top van uw partij, de N-VA. Maar de toon werd alleszins gezet. En een goede waarnemer merkte vlug wat vertwijfeling en dubbelzinnigheid op in zijn woorden. Woorden die ook snakten naar méér, maar helaas verstomden door de zwijgplicht, die enkel de harde feiten moet toedekken.

“In elke wedstrijd worden de prijzen toch uitgereikt aan de eindmeet,” zo klonk het de afgelopen maanden her en der. En maanden werden een jaar en langer dan een jaar… Dat de communautaire bevriezing op federaal niveau een feit werd, daar moesten we maar mee leren leven. Maar dat communautaire omerta/zwijgplicht ook het stilzwijgen oplegde aan Vlaamse lippen, doet velen tot op heden meer dan alleen de wenkbrauwen fronsen. En u weet het beter dan wij, mijnheer Bourgeois, dat de problemen waarmee ook Vlaanderen af te rekenen heeft, niet gering zijn.

Beste minister-president,

Binnen de VVB stellen wij ons de vraag waar toch die Vlaamse vuist blijft, die hard op de Belgische tafel slaat en zegt: “Gedaan met geven en toegeven.” De stem van een slagkrachtige Vlaamse Regering die paard en ruiter bij naam durft te noemen. Een stem met gezag dus.

Net zoals Alex Salmond zichzelf de plicht oplegde als voorman een Schotse wig te drijven dwars door de Britse hegemonie, door de Schotten een toekomstverdrag voor te leggen…

Net zoals de Catalanen die zich niet neerlegden bij de politieke, economische en juridische en zelfs repressieve dreigementen van Madrid en de ene volksraadpleging na de andere organiseerden om te komen tot de Catalaanse onafhankelijkheid…

Zo bleef het in Vlaanderen… windstil. Geen blaadje roerde zich. Té stil dus.

Op het moment dat de francofonie zwaar inbeukt op de Vlaamse voogdij in Vlaams-Brabant, met hun paarden van Troje, de Brusselse Metropolitane Gemeenschap en haar voorhoede: het stadion annex Wallobrux-regeringsgebouwen Parking C.

Op het moment dat tersluiks extra Vlaamse faciliteitengemeenten inzake gerechtszaken in het leven zijn geroepen. Ze heten Gooik, Galmaarden, Roosdaal, Lennik, Asse en Londerzeel.

Op het moment dat onze Vlaamse Brusselaars zonder boe of ba administratief en politiek bij het perfect Franstalige Wallobrux werden ingelijfd, dat daarvoor bovenop met een jaarlijkse extra Vlaamse dotatie van 461 miljoen euro worden beloond. Zou een goede Vlaamse huisvader niet voor minder op tafel slaan?

Op het moment dat de fiscaliteit en de sociale zekerheid in Belgische handen blijven en de Vlaamse belastingbetaler een extra jaarlijkse transfer van 12 miljard extra mag ophoesten, ten koste van onze eigen welvaart. Zou een goede huisvader niet voor minder rechtstaan en de huisbaas verwensen? Hoever kan een mens gaan voor de rekker breekt?

We twijfelen er niet aan dat u heel wat onderneemt en ongeacht de vele Belgische politieke en grondwettelijke hindernissen en politieke valstrikken er als goede huisvader alles aan doet om uw gezin door deze moeilijke tijden te loodsen. Het familiebudget in evenwicht houden is daar ongetwijfeld één van. Het siert u dat u aan de klimaatimpasse wilt ontsnappen en de vlucht voorwaarts neemt met het oprichten van een eigen Vlaamse klimaattop. Het is een voorbeeld van respect voor ons rijke Vlaamse verleden dat u van de bescherming van onze talrijke Vlaamse monumenten en gebouwen een persoonlijke erezaak maakt. Een trotse uiting van Vlaams identiteitsgevoel, waar we allen kunnen achter staan.

Maar de VVB zou de VVB niet zijn, mochten we ontkennen dat het wat ons betreft iets méér mag zijn! Verdenk me er echt niet van te willen terugkeren naar de tijd van de boerenspalmen en de perikelen van het gezin van Paemel.

Maar beste minister-president,

Wordt de drang om eens met de vuist op de Belgische tafel te slaan niet met de dag groter? We gaan het hier niet hebben over de spreekwoordelijke punten en komma’s, maar we kunnen ons niet van de indruk ontdoen dat er heel wat krachten zijn die uw handen netjes op de Vlaamse keukentafel houden. Om het in het Frans te zeggen: “Sois belle et tais-toi”. Indien u in de VVB een goede partner vindt om uw handen bewegingsvrij te maken, willen wij u daar volgaarne in steunen.

Spreidstanden volhouden vergt veel uithoudingsvermogen. Langs de ene kant decoderen dat Vlaamsgezinde stemmen eigenlijk stemmen zijn voor sociaaleconomische structuurhervormingen en langs de andere kant die hervormingen doorvoeren om Vlamingen ‘autonomistischer’ te maken. Het blijft een discutabele strategie. Een discussie zonder einde tussen uw partij en ons. Gelukkig heeft uw voorzitter Bart De Wever geluisterd en zijn Hendrik Vuye en Veerle Wouters gemandateerd om het communautaire, wat zeg ik: natievormende, profiel van de N-VA aan te scherpen. De VVB wacht met een visadempje af. Er moet in elk geval boter bij de vis komen en het allerergste wat zou kunnen gebeuren is dat dit niet zou uitgroeien tot een staatsvormend project, maar zou worden bijgezet in een rariteitenkabinet waarmee de N-VA zelf geen raad meer weet, naar analogie met de - horresco referens - Costa. Herinnert u zich nog de intergouvernementele en interparlementaire conferentie voor institutionele vernieuwing, onder co-voorzitterschap van Patrik Vankrunkelsven? Wij zien liever geen intrapartijpolitieke conferentie voor institutionele vernieuwing van de N-VA opduiken, onder voorzitterschap van Vuye en Wouters. De druk om de kool en de geit te sparen zal binnen en buiten uw partij ongetwijfeld groot genoeg zijn. En dat is dan nog verbloemend taalgebruik. Wij bieden dus onze medewerking aan. Er moet geleverd worden, zo simpel liggen wat ons betreft de kaarten. Ons Witboek zal er mogen zijn, daar hebben we zelf onze beste krachten opgezet, daartoe hebben we ons netwerk aangesproken. Laten we gemene zaak maken tegen de Belgische dubbelzinnigheid en met iedereen in Vlaanderen die zich daartoe aangesproken voelt de republiek actief voorbereiden!

Beste minister-president Geert Bourgeois,

Gelukkig zijn er nog tradities die overeind blijven en het voorlezen van een nieuwjaarsbrief is daar eentje van. Het grote verschil met een echte nieuwjaarsbrief is dat je achteraf een beloning mag verwachten… Sta mij toe onze persoonlijke nieuwjaarswensen naar u, de eerste burgervader van Vlaanderen, te richten.

Beste peter,

Iemand het beste wensen blijft woorden in de wind als er geen goede voornemens aan gekoppeld zijn. En voornemens betekenen: daden. Iedereen maakt na het verteren van de kalkoen en het verwerken van wat oudejaarskaters voor zichzelf de denkoefening over hoe zij/hij het leven het komende jaar beter zal aanpakken door uit de tekorten of fouten van het verleden te leren.

Sta mij toe een deel van onze wensen naar u persoonlijk te richten.

Beste peter,

Zou u in een ideale wereld niet “foert” zeggen tegen de particratie in België en de belangen van het volk laten primeren boven die van de partijbureaus?

Beste peter,

Zou u in een ideale wereld úw principe van het confederalisme niet volgen en volgens de spelregels van uw partij elk Gewest zijn eigen koers laten varen? In overeenstemming evenwel met wat internationaal aanvaardbaar is en geopolitiek verantwoord en dus zonder vrijbrief voor Brussel richting ‘francité’. Zou jij in een ideale wereld geen halt toeroepen aan de buren die met de hoogste graad van vanzelfsprekendheid ons Vlaams huishoudpotje leeggraaien?

Beste peter,

Zou in een ideale wereld uw geweten u niet dwingen die onrechtvaardigheden aan te doen kaarten bij het Overlegcomité?

Beste peter,

Zou u in een ideale wereld de factuur van de staatsschuld niet vooraf opsplitsen en zo voorkomen dat deze hoofdzakelijk op de rug van de komende generaties wordt geschoven?

Beste Vlaamse peter,

Zou u in een ideale wereld de toekomst niet met zorg voorbereiden en net zoals onze zuiderburen ons al voordeden werken aan een uitstapscenario uit België?

Beste Vlaamse peter,

Zou u in een ideaal Vlaams cultuurklimaat geen werk maken van een eigen Vlaamse grondwet en uw medeburgers overtuigen dat Vlaamse onafhankelijkheid de enige oplossing is om de problemen en uitdagingen van de toekomst aan te kunnen?

Beste Vlaamse peter,

In een ideale Vlaamse wereld zou al dit werk u bespaard blijven, want was Vlaanderen al geruime tijd onafhankelijk. U had de handen vrij gehad om Vlaanderen de stap van rechtmatige soevereiniteit naar volkomen staatkundige onafhankelijkheid te laten zetten. Of u had zich erop kunnen beroemen dat één van uw voorgangers het staatsvormende proces in gang had gezet, wat óók verdienstelijk is. In een Vlaamse republiek zou democratisch en budgettair dat alles mogelijk zijn wat in de contrafederatie België - zoals Matthias Storme dit land ooit noemde - volstrekt onmogelijk blijkt.

Maar… de wereld is niet ideaal en Vlaanderen dus ook niet. Revolutie is niet maakbaar. Laat de geschiedenis ons dan maar een handje helpen. Die geschiedenis heeft een bijzondere, maar ook erg interessante eigenschap: ze heeft de neiging zichzelf te overtreffen, tot het uiterste te gaan. De afgelopen jaren zijn er tal van nieuwsfeiten geweest waarbij de realiteit alle fictie overtrof. Ik ga hier geen doemprofetieën afsteken over het Avondland, zeker niet zolang er nog toekomst is voor Vlaanderen. Maar pessimistische kanttekeningen maken - o ironie - bij de overlevingskansen van de Belgische staat naar aanleiding van een regeringsvormingscrisis van - pakweg - 841 dagen in plaats van 541, dat zal u mij vast wel permitteren.

Als de geschiedenis een handje wil helpen, dan ben ik er zeker van dat wij op u zouden mogen rekenen en u er niet op die 841 dagen maar op 741 dagen al de stekker uittrekt. Wat zeg ik: liever vandaag dan morgen! Want u zal niet alleen zijn. Niemand, nee, echt niemand wil een verrottingsstrategie. Want wanneer is iets rot genoeg? De Vlaamse Beweging is veerkrachtig en heeft de gewoonte van een nood een deugd te maken. Wanneer de kansen verder keren en uitzicht bestaat op de republiek, dan zal de beweging over alle schijnheilige tegenkanting walsen en u het plebisciet bezorgen dat u nodig heeft.

De wereld is niet ideaal, maar we moeten er geen schrik van hebben om onze rol in de wereld op te nemen. De wereld is niet mooi, maar Vlaanderen kan de wereld wel een stukje mooier kleuren. Herman van Veen wist het al. Daarom hebben we nood aan een zo ideaal mogelijk scenario dat moet uitmonden in een vlotte internationale erkenning van onze republiek. Dat is iets waar u zelf duidelijk gevoelig voor bent. U spant er de kar niet mee voor de wagen, dat zal u ons niet horen beweren. Zonder gevoel voor een internationale dimensie kunnen wij niet vlot van start gaan als opvolgerstaat van België.

Vroeg of laat moet puntje wel bij paaltje komen en daarom: graag tot straks, morgen, overmorgen… Maar heel graag tot dan in de Vlaamse republiek. Om in waarheid te leven en rechtuit en eerlijk in de spiegel van elkaars ogen te kunnen kijken.

Ik dank u.

Terug naar overzicht