In de kijker

Kalender

Grondvest

Integraal: 11 juli-toespraak van Bart De Valck
11-7-2015
 

Beste land- en lotgenoten,

Vrienden van de Vlaamse onafhankelijkheid.

Beste VVB leden en sympathisanten,



Op een feestelijke dag zoals deze, staat Vlaanderen bol van de gezellige en ludieke activiteiten die mensen samenbrengen in een gezellige en muzikale en culinaire sfeer. Ook één van de zovele uitingen van onze Vlaamse identiteit.

 

Maar voor een politieke drukkingsgroep als de VVB, die ijvert voor een onafhankelijk Vlaanderen, is elke 11 juliviering meer dan alleen maar een feest. Het is voor ons ook en vooral een evaluatiemoment. We maken dan traditioneel een tussentijdse balans op met betrekking tot de economische en politieke toestand van het Vlaanderen van vandaag. En, we kijken uiteraard ook naar de toekomst!!!

En voor wie het mocht vergeten zijn, we beschikken hiervoor nog altijd over een ideale barometer. Een barometer die het nog steeds goed doet, namelijk de zogenaamde Baertdoctrine (genoemd naar Frans Baert, eertijds een van de sterkhouders van de Volksunie) En volgens die doctrine moet elke nieuwe stap in de staatshervorming aan drie voorwaarden voldoen, namelijk:


1. het moet een aanzienlijke stap zijn in de richting van meer zelfstandigheid;

2. verdere stappen mogen hierdoor niet onmogelijk gemaakt worden;

3. er mag geen onredelijke prijs voor betaald worden.


Welnu, als we deze criteria eventjes toepassen op de nefaste zesde staatshervorming, die de N-VA mee moet implementeren, dan kan ons antwoord kort zijn: gebuisd en nog eens gebuisd!!!

 

Nu de grootste Vlaams-nationale partij in de naoorlogse geschiedenis deel uitmaakt van een federale Belgische regering, stellen velen zich wellicht de vraag of Vlaanderen überhaupt nog een onafhankelijke Vlaamse staat moet worden?

Volgens de zoveelste bevraging in opdracht van een aantal leidinggevende bronnen uit onze rijke vaderlandslievende pers zou nog amper 15 procent van de Vlaamse kiezers wakker liggen van Vlaamse onafhankelijkheid, zo propageren enkele lieden uit de federale regering met de VLD op kop deze nieuwe en moderne belgitude.

Eindelijk zorgt een centrumrechtse regering ervoor dat het voor velen onder ons terminale federale niveau, toch nieuwe levenskansen ingeblazen krijgt.

Want België wordt toch ontvet en de PS verliest beetje bij beetje haar greep op het staatsbestel en als deze centrumrechtse economische herstelregering er nog een legislatuur kan bijdoen, dan is België een federale modelstaat volledig op maat van de Vlaamse kiezer.

De PS zou uit alle bestuursgeledingen verdwenen zijn en de Vlaamse belastingbetaler zou veel minder de dupe zijn van de socialistische en Belgische verspilzucht die ons gewest meesleurde in een financieel moeras zonder einde.

Tot zover een niet onbelangrijke motivering van de Vlaamse partijen in de federale regering.

Leveren zij nu het levende bewijs dat België nog een meerwaarde kan zijn voor Vlaanderen of niet?

Op het eerste zicht klinken deze argumenten allemaal aannemelijk voor politiek bewust Vlaanderen en krijgen de stemmers van de centrumrechtse regeringspartijen reeds na één jaar waar voor hun geld.

En inderdaad, toegegeven geduld is onze sterkste republikeinse kant niet, want de spreekwoordelijke prijzen worden pas uitgereikt aan de eindmeet, juni 2019.

Maar laten we toch maar voor alle zekerheid even onze oren te luisteren leggen in Brussel en aan de andere kant van de taalgrens.

Laten we de Franstalige politici deze hamvraag beantwoorden.

Wie een duidelijk antwoord wil op onze Vlaamse vragen en verzuchtingen, moet er de Franstalige kranten en media op navolgen. En de kat komt snel op de koord

Net daarom, Vlaamse vrienden, zal ik het vandaag hebben over dé typische machtsonderwerpen. Zijnde geld en grond. De twee voornaamste beweegredenen waar het in de politiek meestal om draait.

Laat het ons eerst even hebben over geld.

Of we dat nu als Vlaams-nationalisten graag horen of niet, het geld dat we op het einde van de maand overhouden, of net niet, dat is en blijft de voornaamste barometer van onze Vlaamse welvaart.

Welnu, in mei 2014 maakte Laurette Onkelinx, het historische ‘statement’ - en ik citeer -: “We zullen de Vlaamse melkkoe leegmelken en aan Vlaanderen teruggeven als het een karkas is.”

Wie die provocerende en arrogante, bijna kolonialistische uitspraak onder de Vlaamse loep legt, ziet dat deze uitspraak de kern van de zaak raakt. De Waalse hoofdreden waarom België kunstmatig moet in leven gehouden worden en met tientallen Vlaamse baxters aan een infuus ligt om jaarlijks de tot nu toe opgelopen 12 miljard euro aan transfers te blijven garanderen.

Om het met een uitspraak van PS partijvoorzitter Elio di Rupo te parafraseren:

“De dag dat Wallonie 1 Euro aan transfers aan Vlaanderen moet betalen, mag België op houden te bestaan.” Duidelijker kan ik het niet zeggen.

Chapeau voor de Franstalige politici die dit destijds en nu nog steeds, zonder enige controle, voor elkaar hebben gekregen. En knap staaltje van ‘notre peuple d’abord!’

Chapeau voor de manier waarop de Franstalige politici er blijven in slagen Vlaanderen in het gezicht te slaan en de schuld van de stiefmoederlijke Waalse mep op het Vlaams egoïstisch en bekrompen provincialistisch gedrag te steken.

Chapeau voor de politieke verdedigers van de francofone belangen en voor de politieke geslepenheid waarmee zij het federale niveau zo naar hun hand hebben gezet, dat een politieke minderheid van 15% elke beslissing in het belang van Vlaanderen, met één simpele NON van tafel kunnen vegen.

Van simpel gesproken. Wie is hier de simpele? Wie maakt het voor zichzelf zo moeilijk, terwijl het mits een beetje politieke moed en verantwoordelijkheidszin veel gemakkelijker kan?

Wie zegt dat de federale 'Omerta' moet nederdalen op het Vlaamse niveau.

De MR? De federale loyaliteit? Ben ik dan de enige die niet meer kan volgen??

Wat houdt het Vlaams Parlement tegen om zijn eigen niveau en inwoners te beschermen door op zijn minst te weigeren dat onze Vlaamse kei telkens door andere leden van ons gearrangeerd huwelijk gestroopt wordt?

Waar blijven die noodzakelijke Vlaamse belangenconflicten om een halt te roepen aan de publieke straffen waaraan Vlaanderen blootgesteld wordt, omwille van het gebrek aan inzet en vooruitgang van de andere medeleerlingen.

Je kan onze Vlaamse kei niet blijven stropen.

Laat ons even stouter zijn dan het Vlaams Parlement - wat niet eens zo moeilijk is! - en onze dromen voor werkelijkheid nemen. Stel nu dat Vlaanderen zou kunnen beschikken over die 12 miljard Euro transfergeld.

Wat dat zou kunnen betekenen voor onze Vlaamse welvaart en welzijn? Toch dé drijfveer van onze Vlaamse politici in het Vlaams Parlement? Of niet soms?

Om maar enkele voorbeelden te geven:


- elk jaar minstens 2 Oosterweelverbindingen realiseren

- jaarlijks 50.000 sociale woningen bouwen

- voldoende geld voor investeringen in onderwijs, Vlaamse wegeninfrastructuur, de zorg -en jeugdsector, bejaardenzorg, kinderopvang, culturele en sportverenigingen

- ieder jaar de arbeidskost verlagen


En om aan de vraag van de modale belastingbetaler te voldoen in marketingtermen: “what’s in it for me?”

 

Wat kan die Vlaamse onafhankelijkheid voor mij betekenen, zonder transfers?

Welke Vlaamse partij heeft het lef om voor mijn Vlaamse bonus zijn hand in het vuur te steken?

Het gaat hier toch om de welgekomen som van jaarlijks 1.950 Euro per werkende Vlaming of 7.790 Euro per Vlaams gezin met twee kinderen.

Tot zover een deel van het financiële luik en het Waals-Brusselse strategische consumptiefederalistisch plan A. Na de conclusies van de studie van Geert Bourgeois waar we met zijn allen zo verlangend naar uitkijken, weet het Vlaams Parlement wat doen.

Punt twee: Grondgebied, of met een groot woord, ‘territorialiteit’.

Als we heel wat politici uit alle beleidspartijen mogen geloven, ligt de taalgrens definitief vast en kan er niet meer gemorreld worden aan de Vlaamse voogdij.

Is het zo dat het territorialiteitsprincipe dat perfect wordt toegepast in Wallonië, maar in Vlaanderen dagelijks met voeten wordt getreden, verankerd blijft in artikel 3 van de Grondwet?

Voor het merendeel van de Vlaamse politici wel? Waarom? Heel simpel weeral. Omdat de taalwetgeving hen niet bezig houdt.

Omdat de francofone annexatiedrang in Brussel en Vlaams-Brabant hun koude kleren niet raakt. Omdat hun bed veel te ver van Brussel, Linkebeek of Asse staat.

Willen we toch maar even ons oor te luisteren leggen aan de andere kant van de taalgrens Vlaamse vrienden, want de Waalse politici hebben een groot voordeel tegenover de Vlaamse.

Ze zijn heel wat duidelijker en hebben wel een langetermijnvisie.

En sta mij toe enkele van de resoluties van het Waals Parlement naar boven te halen:

Waalse krachtlijnen, ondertekend door alle Franstalige partijen op 16 juni 2008:


- het behouden van de financiële transfers

 

- verzet tegen elke bevoegdheidsoverdracht zonder bijkomende middelen

- actieve solidariteit met de Franstaligen in de rand: inmenging dus
 
- aansluiten van de zes Vlaamse faciliteitengemeenten bij Brussel: annexatie dus!

 

- eis dat Vlaanderen het minderhedenverdrag goedkeurt: politieke en culturele inmenging over heel Vlaanderen dus!
 
- zegt zijn vertrouwen op in de Vlaamse Kamers van de Raad van State: ontkenning van de Vlaamse grondwettelijke rechten dus.

 


Voila. Kan het nog duidelijker? Wie zegt dat de Walen niet weten wat ze willen?

 

Dit was zeven jaar geleden. Zeven jaar: een Bijbels getal, de vooraankondiging van het Waalse plan B.

Een mini-België zonder Vlaanderen, de Vlaamse Rand niet inbegrepen.

Enkele jaren later kondigen de Waalse en Brusselse politici de strategische economische as Brussel-Wallonië aan en even later zag de ongrondwettelijke en dus illegale constructie ‘Fédération Wallonie-Bruxelles’ het daglicht.

Iemand wat opgevangen van enig Vlaams legalistisch protest?

Enige politieke oproer of verontwaardiging langs Vlaamse zijde? Mij niet bekend!

Tot vervelens toe nogmaals. Omgekeerd zou het spreekwoordelijke kot veel te klein geweest zijn.

Vrienden van de Vlaamse onafhankelijkheid,

Vlaanderens grootste vriend en volgens sommigen objectieve bondgenoot, Olivier Maingain - voorzitter voor het leven - van de meest democratische Belgische partij, het FDF, sprak duidelijke taal. In het verkiezingspamflet van de francofiele eenheidslijst UF, stelde hij dat de Franstaligen hun strijd rond BHV deels verloren hadden, maar zich snel herpakten met een veel efficiënter en offensiever initiatief, namelijk la CMB ofte Communauté Metropolitaine de Bruxelles - of, iets zachter klinkend in het Nederlands, de Brusselse Metropolitane Gemeenschap.

En als we niet opletten, vrienden, dan kan de megalomane francofone expansiedroom, ‘Le très grand Bruxelles’ een onomkeerbaar feit worden, met een Brussels invloedgebied van 111 gemeenten, gespreid over 2,5 miljoen inwoners.

Of het nu om het Brussels Anderlechtstadium gaat op parking C gelegen op Vlaams grondgebied in Grimbergen en Wemmel.

Of om het gewestelijk expresnet RER, dat de Brusselse spoorpendelaars in een mum van tijd brengt tot aan de poorten van Aalst of Mechelen.

Of om het niet aanvaarden van de Vlaamse voogdij over de zes faciliteitengemeenten.

Of om het illegaal benoemen van Nederlandsonkundige ambtenaren in Brussel, of om de truc met de kinderbijslag om de Brusselse Vlaamse kinderen bij Wallonië te voegen, het is allemaal één pot nat. Het hangt allemaal samen en past perfect in één grote openbare samenzwering tegen Vlaanderen. Weloverwogen en berekende politieke maneuvers om de Brusselse invloedssfeer diep te laten gelden in Vlaanderen om ons daarna te chanteren en elke kans op onafhankelijkheid te bemoeilijken, zo niet onmogelijk te maken.

Nogmaals: waar blijven hier de Vlaamse belangenconflicten?

Waar blijven de sancties van loonbeslag, over schorsing tot ontslag van die kleine francofone baronieën op Vlaams grondgebied?

Hebben onze Vlaamse voogdijministers Homans en Weyts wel voldoende arbeidsethiek om hun werk naar behoren uit te oefenen en de Vlaamse voogdij correct en principieel toe te passen?

Ook als de correcte toepassing van de taalwetgeving moet afgedwongen worden?

Nu de ‘verbrusseling’ en de internationalisering van Vlaams-Brabant sterker dan ooit ingrijpt in het dagdagelijkse leven van de Vlaams-Brabander, neemt uitgerekend Vlaanderen middelen weg van vzw de Rand.

Begrijpe wie begrijpen kan?

En dit, op het moment dat de vanuit Brussel speciaal daartoe getrainde Franstalige mandatarissen alle bakens uitzetten om nog meer mist te spuien rond het nog onbesliste Vlaamse stedelijke randgebied.

Wat valt daar nog meer over te zeggen dan: alle respect voor de Franstalig politieke klasse in ons voorlopig aller vorstendom.

Zij hebben wel een eigen grondwetontwerp, de basis voor hun plan B.

En Vlaanderen? Helaas. Windstil. Plannen die er waren maar geruisloos werden opgeborgen in de catacomben van het Vlaams Parlement.

Wat is er toch aan de hand met die eens zo sterke motor van onze Vlaamse beslissingsmacht?

Wanneer kunnen wij net zoals de Walen fier zijn over ons eigen parlement dat het echt opneemt voor het welzijn van al zijn inwoners?

Beste voorzitter van het Vlaams Parlement.

Beste heer Peumans,

Het is nooit te laat. Neem uw halfrond mee op retraite of naar teambuildingsessie voor een grondige gewetensanalyse!

Beste heer Bourgeois,

Omdat het nu nog kan. Omdat er nog een weg terug is, vragen we niet veel.

Leg gewoon dezelfde ondernemingszin aan de dag als uw Waalse confrater en maak werk van een eigen Vlaamse grondwet en een eigen plan B. Een sluitend Vlaams uitstapplan. Een Vlaamse scenario gebruiksklaar in geval van een al dan niet accidentele echtscheiding.

Ook in deze schadelijke omstandigheden, blijft de VVB positief.

De VVB mag en durft niet te denken dat de francofonie onder onze Vlaamse neuzen verder gaten knaagt aan onze Vlaamse voogdijkaas. En foei, de VVB mag niet denken dat onze Vlaamse beleidslui onze Vlaamse transfers zomaar laten opsouperen?

Nee, nee, foei foei. Dat durven wij helemaal niet te denken.

Geachte minister- president Geert Bourgeois,

Wij kijken allen in uw richting. Omdat ook de toekomst van Vlaams-Brabant in uw handen ligt.

Maak samen met uw voogdijcollega’s werk van het enige juiste Vlaams principe dat de taalgrens een staatgrens moet worden.

Bouw systematisch met uw voogdijministers Homans en Weyts de faciliteiten na meer dan 50 jaar af en zet die benoemingsmallemolen voor eens en altijd stil. Klaag zonder talmen elk akkoord tussen Brusselse gemeenten en Vlaamse faciliteitengemeenten aan.

En veeg Parking C, samen met BMR of CMB definitief van de Vlaamse kaart.

Laat niets meer aan het francofiele toeval over.

Zeg samen met de VVB: GEEN MORZEL VLAAMSE GROND!!

De VVB zal de komende maanden zijn beschermende waakhondfunctie verscherpen en hoopt op uw daadwerkelijke medewerking.

Vlaamse vrienden, op 11 juli 2015 tekent de VVB opnieuw verzet aan.

Vlaams-Brabant is geen Brusselse parking.

Ons actieterrein spreekt voor zich.

Na BHV, Parking C.

Geen onafhankelijk Vlaanderen zonder Vlaams-Brabant.

Wij Vlaams-Brabanders rekenen op u allen.

Taalgrens wordt staatsgrens. Lang leve de Vlaamse republiek!!

 

Bart De Valck

Nationaal voorzitter VVB

11 juli 2015

Terug naar overzicht