In de kijker

Kalender

Geen Activiteiten

Grondvest

Gilbert: een Waal kwam, zag en overwon
5-4-2017

Een imponerende Philippe Gilbert triomfeerde in de Ronde Van Vlaanderen. Hij deed dat in ware Flandrienstijl: 56 kilometer over Vlaamse steenwegen en ‘bergen’ dokkeren, ‘il faut le faire’. Het stof is gaan liggen en ook de Vlaamse leeuwenvlaggen zijn opgeborgen. De Ronde was een organisatorisch pareltje, waaraan de VVB weer met succes haar wagon van de jaarlijkse bevlaggingsactie vasthing. We deelden 93.000 papieren leeuwenvlaggetjes uit en er wisselden 165 grote vlaggen van eigenaar. Dus heel veel dank aan Wouter Vandenhaute en Flanders Classics voor de mooie Vlaamse kapstok die Vlaanderens Mooiste opnieuw was.

 

Niks is perfect, natuurlijk. In de nabespreking van deze editie zullen de organisatoren zeker de vinger op enkele regiefoutjes leggen. Foutjes die wij niet zagen en waarvan wij ook nooit zouden wakker liggen, zelfs als we er weet van hadden. De Ronde is een wielerkermis, ons grootste Vlaams feest met meer dan anderhalf miljoen toeschouwers, en wat morsigheid is niet abnormaal, integendeel. Misschien verloopt alles inmiddels zelfs wat té vlekkeloos, wie weet.

 

Wat de Ronde voor ons in elk geval onverminderd op-en-top Vlaams maakt, is dat de enorme blootstelling van de hele wereld aan onze Vlaamse identiteit (dus via ons symbool, de Vlaamse Leeuw) op een tragikomische manier op het letterlijk allerlaatste moment werd afgebroken. Dat gebeurde door de viering van de winnaar luister bij te zetten door het afspelen van de Brabançonne. Dat had wat ons betreft natuurlijk… Gilberts volkslied ‘Le Chant des Wallons’ moeten zijn. Maar het mocht opnieuw net weer niet helemáál perfect zijn. Het is het kleine Vlaamse (en Waalse) drama van alledag.

 

Nee, de VVB doet er helemaal niet zuur over. Getuige daarvan dit stukje, dat we graag ook opvatten als open brief aan Wouter Vandenhaute cum suis. Veel passeert bij ons met een knipoog. Alhoewel: al lachend wordt vaak wel de waarheid gezegd. En vaak veel onverbloemder dan zonder humor. Wat ironie en zelfspot legt de essentie soms beter bloot. De kern van de zaak is dat het misschien niet alleen voor politici maar ook voor zakenmensen - zoals Wouter Vandenhaute - hoog tijd wordt om eens buiten de lijntjes te kleuren. Om een Vlaams tandje bij te steken. Een Vlaams tandwiel dat, naargelang de winnaar, ook een Waalse derailleur of, voor ons part, een Catalaanse spaak mag zijn.

 

Heel de internationale scène - van fanatieke sportliefhebbers tot doorwinterde kermisgangers, van Japan tot Argentinië - benijdt ons onze Ronde van Vlaanderen. Iedereen vindt dat de Vlaamse Leeuw daar integraal en onvervreemdbaar bij hoort. Laat onze Leeuw dan ook niet alleen wuiven en wapperen op dundoek. Laat hem ook eens door de luidsprekers schallen om te zeggen dat het weer goed is geweest, deze editie van het schoonste wat de Vlamingen wat sportvermaak betreft de wereld hebben te bieden. Misschien zit er dan nog ergens een foutje in de regie. Vlamingen zijn namelijk ook niet zo rap tevreden. Maar het Ronde-fenomeen is dan wel in overeenstemming met datgene waarmee wij ons als Vlaamse gemeenschap identificeren. Ook als een Waal wint en zijn volkslied ten gehore moet worden gebracht. Sans rancune.

 

Laten we ons niet te veel afschrikken door officiële geplogenheden van criteria en klassiekers op wereldniveau. Neem een voorschotje op de toekomst en speel nu al ons nationale volkslied, dat niet de Brabançonne is, maar de Vlaamse Leeuw. Wanneer het tenminste een Vlaming is die als eerste over de finish  bolt. Met 'Brave Zeunen' dempen ze de gracht. Gilbert is alleszins niet zo’n koorknaap. Dat de Vlaamse identiteit actueler is dan de tricolore koekjesdozenromantiek: daarvan legden jonge verfspuiters getuigenis af, net buiten Oudenaarde. De Vlaamse Leeuw neemt terecht een centrale plaats in. Daar was ook te zien hoe oerflandrien Eddy Merckx terugkeert naar zijn Vlaamse wortels. Juister kan het tableau, anno 2017, nauwelijks zijn. Zij kleurden buiten de lijntjes - waar het eigenlijk anders niet mag - en tegelijkertijd viel alles zo mooi op z'n plaats.

 

Volgend jaar lukt het ons wél: een Vlaamse Leeuw als afsluiter van onze  Vlaamse sportieve en recreatieve trots? We zijn niet naïef, maar koesteren wel vertrouwen. Want zo is de Vlaming.



Terug naar overzicht