In de kijker

Kalender

Geen Activiteiten

Grondvest

KRUISBESTUIVING ORDEWOORD OP ONZE NIEUWJAARSONTMOETING
24-1-2017
Onze nieuwjaarsontmoeting op zaterdag 21 januari zat vol impliciete boodschappen. Sommige werden in de toespraken al opgehelderd, onder meer in de boodschap van Bart De Valck. Hij had het voor een volle zaal – we noteerden precies 200 aanwezigen – over de uitdagingen waarvoor Vlaanderen en de Vlaamse Beweging staan. De voornaamste is het achter ons laten van onze koudwatervrees en, voorbij links en rechts, de verbinding maken tussen ons werk voor Vlaamse autonomie en de Vlaamse identiteit. Je kan het onmogelijk niet hebben over wat ons bindt en verbindt wanneer je een echt staatsvormend project op de sporen wil zetten. 

Deze kijk van onze voorzitter is ook de leidraad van ons Witboek Vlaamse Staatsvorming. We kiezen niet voor een bepaalde tint om Vlaanderen in te kleuren, maar overlopen wel het palet van mogelijke kleurtoetsen. Dat is nodig om meer mensen bij het onafhankelijkheidsproces te betrekken. Bart opende dit perspectief door uitdrukkelijk te verwijzen naar de locatie van het Red Star Line Museum, waar onze Antwerpse ontmoeting plaatsvond. Onze voorzitter wenst, in de woorden van onze betreurde dichter Anton van Wilderode, dat Vlaanderen 'weer vaderhuis voor zijn verstrooide kinderen' wordt. "Verstrooid", in beide betekenissen van het woord. 

Impliciet, maar toch goed opgemerkt door het aandachtige publiek, was de duidelijke verbinding tussen de boodschap van Bart en die van onze eminente gastspreker Jonathan Holslag. 'Het lijkt wel of ze met elkaar hebben overlegd over wat ze gingen vertellen' was een veelgehoorde commentaar na afloop, tussen de "Bangelijke" (een van de straffe bieren die werd geschonken) en "Hete" (het ingehuurde frietkraam deed met zijn warme en hartelijke hap zijn naam alle eer aan) receptiegangers door. De smakelijke frietjes waren voorzien van even vermakelijke Belgische vlaggetjes, waar wel wat om werd gegrinnikt. 'Konden we België ook maar eenvoudig opeten,' zo kon je her en der horen. 

VUB-professor Holslag had het over de hefbomen van sociaaleconomische zelfvoorziening en van identitaire fierheid om een zelfbewuste dam en springplank te bouwen om, voor de Vlaamse natie, de uitdagingen van de eenentwintigste eeuw aan te gaan. Heel knap stelde hij het belang van identiteit vóór het econometrische model dat alle EU-beleid blijft inspireren. Wellicht doen zijn collega-academici Holslags betoog daarom af als "post truth" - wat ons betreft is Holslag heel erg "bij de tijd". En gaat hij met het betoog van de VVB een heel eind weegs. 

Tot zover de gastspreker (Holslag) en de "plichtspreker" (onze voorzitter). Maar, helemaal bij aanvang, mocht onze directeur Bert Schoofs terugblikken op zijn eerste VVB-kwartaal. Hij bracht verslag uit van onze successen en keek meteen hoopvol uit naar het vervolg in 2017. De VVB zit wat leden betreft en opgemerkte initiatieven in stijgende lijn en die trend willen we niet lossen. Christel Uytdewilgen, flink actief in VVB-Mortsel-Boechout, was gastvrouwe van dienst en zorgde voor een warm welkom bij aanvang. Tijd en plaats om te 'antichambreren' was er voldoende. We konden allemaal eens een kijkje nemen in het museum en die kans werd door talrijke gegadigden niet onbenut gelaten. Een kijkje nemen kon ook in de VVB-bus, die nu het promotievehikel bij uitstek is van onze werking. De bus is helemaal vernieuwd en is nu, zeker aan de binnenkant, een heuse mobiele bewustmaker. Een huzarenstukje op naam van Steven Vergauwen. 

Heel bemoedigend was de aandacht die onze nieuwjaarsontmoeting kreeg van de partijpolitieke wereld. Zoals dat gaat, waren er wel wat verontschuldigingen, maar toch merkten we Veerle Wouters, Barbara Pas, Cathy Coudyser, Matthias Diependaele, Tom Van Grieken, Hendrik Vuye, Jan Van Esbroeck en onze voormalige erevoorzitter Peter De Roover op. Ze mengden zich achteraf duchtig in de discussies met onze leden. Iedereen voelt aan dat het moratorium op Vlaamse vooruitgang - de "diepvries" - niet lang meer kan worden volgehouden. Heel Jonathan Holslags betoog was er, zij het niet rechtstreeks zo door hem bedoeld, een aanval op. Vlaanderen moet weg uit het vergrendelde België om zorg en zekerheid op maat te kunnen organiseren. 

Van organiseren gesproken: hiervoor toch een dikke pluim voor Jo Van Bever, die al zijn diplomatieke en logistieke capaciteiten in de waagschaal wierp en de heksentoer uithaalde om in de vrieskou en de binnenstad van Antwerpen een alweer drukbezocht Vlaamse evenement te organiseren. Want dat zijn onze nieuwjaarsontmoetingen intussen wel geworden. Een vaste waarde in het politieke "receptielandschap", om het zo te zeggen. Dank tot slot aan het VNJ, dat tien jongedames en -heren in de strijd gooide en ons enorm veel werk uit handen nam. De bloemen voor de VNJ-eredame waren dan ook welverdiend! 

Medewerksters Leen en Mia vergastten de genodigden op het op sociale evenementen immer belangrijke naamkaartje. Zonder de werkuren van onze vrijwilligers op het secretariaat waren die er trouwens niet geweest en hadden Karl Van Camp, Peter De Roover, Rita De Bont en Hendrik Vuye – om maar deze vier bij naam te noemen – elkaar dus misschien niet herkend.  Ook dank aan Simon Cox en Steven Utsi voor hun probleemoplossend vermogen, al bestond dat er voornamelijk in het enthousiasme van Jo over zijn eigen topprestatie te temperen.
Terug naar overzicht