Trappelen in de brij van federale statistieken
Jan Van de Casteele 04-06-2009
 |
Help, het is crisis. Natuurlijk. Maar veel paniekzaaiers verbergen angstvallig dat het economisch probleem zich in dit land vooral in Wallonië situeert. Dit land heeft twee gezichten. Analyses als die van de Nationale Bank (en Fons Verplaetse) vertrekken steevast vanuit Belgische cijfers. Kromme cijfers, dus een kromme analyse...
Het beeld dat Fons Verplaetse, eregouverneur van de Nationale Bank schetst over de economische toekomst van het vaderland, jaagt ons de stuipen op het lijf (“Kunnen we een verloren decennium vermijden?", Knack 20 mei). Bij nader toezien lijkt zijn analyse vooral gefluit in het donker. Verplaetse is niet alleen erg vaag inzake oplossingen: de overheidsfinanciën saneren (1), onze economie fundamenteel hervormen (2), meer doen aan ‘onderzoek en ontwikkeling’ (3), onze ondernemers 'actiever' maken (4), ‘toekomstgericht investeren’ en zorgen voor meer werk (5). Hij vertrekt vanuit een 19de eeuws referentiekader, dat gefixeerd is op het Belgische niveau. Dat federale niveau bestaat cultureel, politiek en vooral economisch alleen nog in de hoofden van blinden.
De crisis meten, is “werk” meten. Meer werklozen = minder overheidsontvangsten én meer uitkeringen en overheidsuitgaven. Verplaetse trappelt in de brij van federale statistieken, de ogen dicht voor elke regionale benadering. Economisch surrealisme. Natuurlijk is de internationale crisis ook in Vlaanderen voelbaar. Maar inzake werk en werkloosheid is enkel de score van Wallonië en Brussel ronduit rampzalig. Een oplossing moet derhalve in de eerste plaats daar worden gezocht. En in de kritische evaluatie en geleidelijke afbouw van Vlaamse interregionale ontwikkelingshulp. Open, democratisch, en bijzonder efficiënt is die immers niet. Het Waalse kalf moet zelf de wei in…
Terug naar de cijfers…
De werkloosheid zal volgens Verplaetse weer boven de tien procent klimmen. Onheilspellend nieuws, maar deels gericht aan het verkeerde adres: een federale overheid die niet meer bestuurt en geen maatwerk kan, mag en wil leveren. Vanuit regionaal perspectief is dergelijk federaal cijfer bovendien blote onzin. De werkloosheidsgraad bedroeg einde 2008 3,9 procent in Vlaanderen, 10,1 procent in Wallonië en 16 procent in Brussel. (bron: FOD Economie, EAK Eurostat). Vlaanderen telde in april 151.128 vergoede werklozen, Wallonië 192.108. Economisch en derhalve politiek staat Vlaanderen voor het knipperlicht. Wallonië (en Brussel) negeren al jaren het rood licht. De brokken worden door de noorderbuur betaald.
De werkgelegenheidsgraad is hiervan het spiegelgegeven. Ook hier één nietszeggend federaal cijfer: in België waren in 2008 62,4 procent van de 15-65-jarigen aan het werk (in EU 66,2 procent, Europees doel tegen 2010: 70 procent). Het gezeur richting Vlaanderen is evenwel ongepast. In Vlaanderen is 66,5 procent aan het werk, in het Waalse Gewest 57,2, in het Brussels Gewest 55,6.
De crisis oplossen (voor zover we dat al in de hand hebben), dat vraagt ‘inzicht, visie en moed’, meent Fons Verplaetse. Misschien begint dat inzicht bij het overboord gooien van de "Belgische" benadering. Dit land is niet meer. Dat een eregouverneur van de Nationale Bank in zijn beschouwingen en rampspoedige voorspellingen aan die realiteit compleet voorbij blijft gaan, is bedenkelijk. En dan zeggen we nog niets over de analyse van overheidstewerkstelling (de Waalse ziekte), en het gebrek aan kritiek op de hypermigratie, die de werkloosheidscijfers de hoogte injaagt.
Vorige week verscheen het rapport “From Subsidiarity to Success: the impact of Decentralisation on Economic Growth” (Assembly of European Regions, AER). De conclusies zijn duidelijk: decentralisatie en subsidiariteit hebben een significant positieve weerslag op de economie (onderzoek, ontwikkeling, onderwijs). Subsidiariteit is de sleutel tot economisch succes. Die boodschap is interessanter dan het fata morgana van een “Belgisch” perspectief. (Bron: http://www.aer.eu/en/publications/aer-study.html)
Jan Van de Casteele
Hoofdredacteur Doorbraak (maandblad Vlaamse Volksbeweging)
Onderstaande samenvatting van bovenstaande tekst werd gepubliceerd in de rubriek brieven van Knack:
Het beeld dat Fons Verplaetse over de economische toekomst van het vaderland schetst in 'Kunnen we een verloren decennium vermijden' (Knack nr. 21) jaagt ons de stuipen op het lijf. Bij nader toezien lijkt zijn analyse vooral gefluit in het donker. Verplaetse is niet alleen erg vaag inzake oplossingen. Hij vertrekt vanuit een negentiende-eeuws referentiekader, dat gefixeerd is op het Belgische niveau. Dat federale niveau bestaat cultureel, politiek en vooral economisch alleen nog inde hoofden van blinden.De crisis meten, is 'werk' meten. Meer werklozen = minder overheidsontvangsten én meer uitkeringenen overheidsuitgaven. Verplaetse trappelt in de brij van federale statistieken, de ogen dicht voor elke regionale benadering. Economisch surrealisme. Natuurlijk is de internationale crisis ook in Vlaanderen voelbaar. Maar op het vlak van werk en werkloosheid is enkel de score van Wallonië en Brussel ronduit rampzalig. Een oplossing moet dan ook in de eerste plaats daar worden gezocht. En in de kritische evaluatie en geleidelijke afbouw van Vlaamse interregionale ontwikkelingshulp. Open, democratisch, en bijzonder efficiënt is die immers niet. Het Waalse kalf moet zelf de wei in...
Terug naar de artikelenlijst.