Gezondheidszorg: Vlaanderen mag Onkelinx niet laten doen
Jan Van de Casteele 05-02-2008
 |
De Franstaligen vragen de herfederalisering van gezondheidszog en Laurette Onkelinx voegt met haar nationaal kankerplan de daad bij het woord. Laat Vlaanderen dit gebeuren?
Vlaanderen klopt Wallonië met een straat voorsprong op gebied van gezondheidspreventie. Het bereikt in de borstkankerscreening bijna 50 % van de 50-70-jarige vrouwen, e Franse Gemeenschap bereikt amper 10 procent.
De Franstaligen willen gezondheidszorg herfederaliseren. Deed Vlaanderen het té goed?
De federale minster van volksgezondheid, Laurette Onkelinx ( PS), wil in de komende weken in sneltreinvaart een nationaal kankerplan opstellen (DS, 25 januari 2008) en bvb ook een preventiecampagne tegen alcoholmisbruik. Klinkt mooi, maar hiermee schiet ze volop onder de duiven van de gemeenschappen, die voor preventie bevoegd zijn. Zoals haar voorganger Rudy Demotte (PS) is ze blijkbaar van plan de Vlamingen op de kast te jagen. Sinds de bijzondere wet van 8 augustus 1980 is onder meer de preventieve gezondheidszorg een bevoegdheid van de gemeenschappen.
Het Vlaams Geneeskundigen Verbond is niet mals voor deze gang van zaken: 'Minister Onkelinx gebruikt de inmiddels genoegzaam bekende en beproefde techniek van de Waalse socialisten. Recupereer een deel Vlaamse verworvenheden die in een vorige staatshervorming werden overeengekomen, stel de federale recuperatie voor als een weldaad niet alleen voor de Belgische zieken, maar meteen voor gans de mensheid, en verketter iedereen die wijst op de schromelijke bevoegdheidsoverschrijding van de zogezegd federale, maar in wezen louter Waalse minister', aldus het VGV.
'Vlaanderen heeft de eigen bevoegdheid goed ingevuld en heeft in de jongste 27 jaar een efficiënte preventieve gezondheidszorg uitgebouwd. Een federale recuperatie van de bevoegdheid over preventieve gezondheidszorg zou niet leiden tot het toepassen van de efficiënte Vlaamse realisaties op gans België, maar wel tot nieuwe verkwistingen en transfers en dreigt op enkele jaren het resultaat van 27 jaar Vlaamse gezondheidszorg teniet te doen', zegt nog Jan Van Meirhaeghe het VGV.
Aangezien preventie en curatie in een goed georganiseerde gezondheidszorg naadloos op elkaar moeten aansluiten, hoort de curatieve zorg – als persoonsgebonden materie bij uitstek – ook thuis bij de gemeenschappen.
Het VGV hanteert nog andere argumenten: eigen klemtonen kunnen leggen, responsabiliseren tot een spaarzaam beleid, enz...
Dezelfde argumenten werden al gebruikt door de Vlaamse Gezondheidsraad, talrijke professoren uit medische faculteiten in binnen- en buitenland, en de politieke vertegenwoordigers van vrijwel alle partijen in Vlaanderen (Resoluties Vlaams Parlement 1999 en Vlaamse regeringsverklaringen van 1999 en 2004).
Wat zegt Tegenbos nu?
In De Standaard (25 jan.) signaleerde Guy Tegenbos 'overal positieve reacties' op het kankerplan, maar het hele artikel is één opsomming van kritische geluiden. Marc Justaert (CM) vraagt wat met bestaande waardevolle initiatieven zal gebeuren. Gaan alle actoren betrokken worden? En wat met andere patiënten en chronisch zieken? Welke ziekenhuizen zullen welke kankerbehandelingen mogen toepassen? Vooral de openbare?
Orgaanartsen staan tegenover oncologen, radiotherapeuten tegenover chemotherapeuten. En wat met de andere ernstige zieken, met de palliatieve zorg?... Het plan kan sterven op zijn eigen haast.
Centralisme
'Veel ziekenhuizen zijn bang dat de federale overheid een centralistische aanpak gaat doorvoeren zoals in Frankrijk, terwijl elders in Europa en ook in Vlaanderen en Brussel aan kwaliteitsverbetering gewerkt wordt van onderen uit: via netwerken van ziekenhuizen', aldus Tegenbos.
Ook Tegenbos signaleert dat de Vlaamse Gemeenschap mag vrezen dat Onkelinx zal proberen de Vlaamse bevoegdheden en verworvenheden af te nemen. De Franstalige partijen kondigden immers aan dat zij een herfederalisering willen van de preventieve gezondheidszorg.
'Vlaanderen staat overigens veel verder dan de Franse Gemeenschap op het gebied van preventie en opsporing. In de borstkankerscreening bijvoorbeeld bereikt in Vlaanderen bijna 50 procent van de 50-70-jarige vrouwen (internationaal nog altijd een laag cijfer), de Franse Gemeenschap bereikt amper 10 procent.'
Integrale tekst persmededeling VGV: zie bijlage
Terug naar de artikelenlijst.