Tewerkstellingskloof blijft gigantisch
Jan Van de Casteele 06-10-2006
 |
Geen kat die haar jongen nog vindt in het kluwen van werkloosheidscijfers. Maar of ze nu komen van de Vlaamse overheid, van de VDAB, de RVA of volgens de zogenaamde ILO-criteria, ze vertellen allemaal telkens hetzelfde verhaal: de kloof tussen Vlaanderen en Wallonië en Brussel is gigantisch groot (a) en de statistieken spreken een andere taal dan de voluntaristische Franstaligen soms laten horen: van een inhaalbeweging of Waals herstel is nauwelijks sprake. Derhalve blijven de transfers ook wat ze zijn. (b)
De meest recente werkloosheidsgraden (op basis van de niet-werkende werkzoekenden (NWWZ's) liggen op 8,6% in Vlaanderen, 19,3% in Wallonië en 21,3% in Brussel.
De telling volgens de ILO-definitie - die Europese, maar ook regionale verschillen meet - leert dat volgens dit (veel strakkere) criterium de werkloosheidsgraad in Vlaanderen 5,5% bedraagt, in Wallonië 11,9% en in Brussel 16,5%.
En dan de trend: vergeleken bij 2001 is de stijging (ILO-criterium) in Vlaanderen 1,5%, in Wallonië +2%, in Brussel + 3,5%.
Volgens de jongste RVA-cijfers (Dircom) waren er in Vlaanderen in augustus 2006 14.753 werklozen minder dan vorig jaar, zelfde maand. De daling in Wallonië was kleiner (5.299)
Commentaar:
1. Er zal in Wallonië en in Brussel - zowat de zwakste cijfers voor heel Europa - meer nodig zijn dan halfslachtige maatregelen om het tij te keren. Het Marshallplan van Di Rupo is vooralsnog nog geen keerpunt in Wallonië, dat onvermijdelijk het overheidsapparaat zal moeten ontvetten, en ook gebaat zou zijn met een eigen Waalse aanpak van de specifiek Waalse economische problemen. De solidariteit van Vlaanderen verzacht de symptomen, maar is geen garantie op herstel. Dat mag na tientallen jaren duidelijk zijn.
2. Belgische, federale cijfers verdoezelen de enorme regionale verschillen. En dat wordt in veel analyses van de sociaal-economische toestand in dit land met veel gemak maar al te vaak over het hoofd gezien.
Terug naar de artikelenlijst.