De relikwie (van) Mark Elchardus
Jan Van de Casteele 10-09-2006
 |
Professor Mark Elchardus liet er in Knack geen twijfel over bestaan dat hij Letermes uitspraak in de Franse krant Libération maar niets vond. Hij vindt dat Leterme ‘zich voor die uitspraak te verontschuldigen’, want hij is er zeker van ‘dat een ruime meerderheid van de Vlamingen niet wil dat in hun naam racistische praat wordt verkocht’. ‘Het gaat om een uitspraak die best uit de mond van een rechtse extremist kan komen’. Misschien is het al te laat en heeft de manier waarop in Vlaanderen over Franstaligen wordt gesproken het gif racisme en bekrompenheid al in veel veel hoofdjes laten insijpelen’. Voor het gemak neemt Elchardus dan maar het Franstalige standpunt over de taalgrens over: ‘Een elementair recht is toch het recht de eigen taal te gebruiken, ook in officiële handelingen’… ‘Het gaat om mensentaal (personaliteitsbeginsel), niet om bodemtaal (territorialiteitsbeginsel)’… ‘Door België loopt een relikwie. Gaan we daarover bij de volgende federale verkiezingen strijd leveren’. In het jongste nummer van Knack verschenen drie (van de vele) lezersbrieven die aantonen dat Elchardus misschien stilaan zelf een relikwie aan het worden is.
Commentaar: Professor Mark Elchardus, huisfilosoof van de sp.a, is fundamenteel oneerlijk: hij verdraait de uitspraak van Leterme. Als bijlage het fragment uit Libération waaruit duidelijk blijkt dat Leterme het had over de faciliteitengemeenten en de vaststelling dat Franstaligen daar van die faciliteiten geen gebruik hebben gemaakt. Een geografisch en historisch gekaderd gegeven dat de socialist Elchardus, samen met de Franstaligen, vergeet. Zo werkt dus de brave wetenschapper.
Zoals lezer Therie in Knack stelt: volgens Elchardus moet een samenleving op ethische principes als grondslag hebben. Makkelijkheidshalve dan liefst de zijne, de socialistische. En dan moet de rest maar zwijgen.
Lezer Jansoone herinnert er de wetenschapper aan dat de taalgrens een gevolg is van de weigering van de Franstaligen om een veralgemeende officiële tweetaligheid in te voeren (tenzij enkel in Vlaanderen)
Lezer Luyckx spreekt van ‘minachting voor de Vlamingen’. Via het pad-Elchardus wordt de taalgrens al generaties lang beetje bij beetje naar het noorden verschoven. Die Franstalige frustratie zal stoppen zodra de taalgrens de Belgisch-Nederlandse landsgrens heeft bereikt.
Echardus kruipt met zijn jongste column op de trap van de zelfoverschatting. De grote kenner van het middenveld veronderstelt zonder veel denkpijn dat 'de meerderheid van de Vlamingen' hem gelijk geeft. Zijne Hoogheid zou zich kunnen vergissen. Het zou wel eens kunnen het niet de taalgrens is, maar de opinie daarover van de grootste socioloog van Vlaanderen, die als een relikwie van mei '68 ergens op een of ander rek van De Slegte belandt.
Terug naar de artikelenlijst.