Jozef Deleu over Vlaanderen-Nederland en eigen volk

Deleu begint ratoneel: ‘Wie behoefte heeft aan een Groot-Nederlandse mythologie, kan er zijn bestaan mee kleuren, maar realistischer lijkt het te streven naar een samenwerking gebaseerd op een pragmatische aanpak, waarbij we gezamenlijk en ieder land afzonderlijk voordeel hebben’.

Over een scheiding praten - zoals Harold Polis doet - vindt hij destructief. ‘Hoe kleiner we onszelf maken, hoe onbeduidender we worden. Tweeëntwintig miljoen Nederlandstaligen zijn het aan zichzelf verplicht samen te werken en de problemen die zich voordoen, op een pragmatische manier aan te pakken’, aldus Deleu.

‘Dat Vlaanderen bovendien ook nog met een Latijns Zuiden samenleeft in België, maakt het alleen maar boeiender. Meerstemmigheid en veelkleurigheid maken het bestaan ingewikkeld, maar ze zijn een garantie tegen zelfgenoegzaamheid en een 'eigen volk eerst'-mentaliteit die kleine en welvarende democratieën als de onze bedreigen’, is zowat zijn slotalinea.

Commentaar: We hopen dat Deleu in zijn liegend konijn interessante dingen schrijft dan in de staart van die slappe preek. Boeiend België? Dat labyrinth van constante confrontatie, boeiend? Vervelend, ja. En inefficiënt. Dat het "cultureel" samenleven tussen Vlamingen en Walen niet bepaald indrukwekkend is, kan hem toch niet zijn ontgaan? Meerstemmigheid en veelkleurigheid, moet kunnen. Maar moet niet moeten. Een beetje meer “eigen cultuur eerst” is niet per definitie een waanzinnige optie. Vlamingen sluiten zich niet af van de buitenwereld, van de ander, van Wallonië. Het liegend konijn kan evenwel eens bij de francofonen van gisteren en vandaag het tegenovergestelde onderzoeken. Het zal een verhaaltje worden met lange oren.