Hij heeft het zelf gezegd (over Karel De Gucht en diplomatie)

Hij heeft het dus zelf gezegd. Wie? Karel De Gucht. Wanneer? Op 18 mei. Tegen wie? Tegen heel Vlaanderen (of toch het deel dat zondagmiddag naar televisie kijkt). Waar? Op De Zevende Dag.

Goed, er is dus wat bijkomende uitleg nodig, want de schrijvende pers besteedde er geen aandacht aan.

Uw dienaar werd waardig bevonden om op het VRT-scherm de degens te kruisen met Marc Reynebeau over het Vlaamse imago in het buitenland. Ik vertelde daar dat we niet vreemd moeten opkijken van knoeiende correspondenten, als we bij Reynebeau himself lezen in De Standaard: ‘En mogen ze (de Franstaligen - PDR), via de splitsing van BHV, ook niet langer een eigen politieke expressie krijgen.’

Ja, over meningen kan men twisten. Over feiten niet. Reynebeau vertelt hier onzin. Onzin die mensen in binnen- en buitenland verkeerd informeert. Een zware beroepsfout dus. Op het scherm kwam hij dan nog met een verhaal dat wie in Vlaanderen een sociale woning wil een diploma in het Nederlands moet voorleggen of een test moet afleggen. Ja, met zo’n Vlaamse journalisten heb je natuurlijk geen dolende buitenlandse correspondenten meer nodig.

Maar juist, we hadden het over De Gucht, ook aanwezig. Net voor ons nummertje mocht die zijn zeg komen doen. Daar en toen heeft hij het gezegd. Dat Vlaanderen door de Belgische diplomaten niet wordt vertegenwoordigd. Althans niet wanneer er verschillende opvattingen bestaan in Vlaanderen, Wallonië en/of Brussel. Over alle communautair gevoelige thema’s dus.

In een artikel van De Morgen was de dag daarvoor al gesuggereerd dat vele Belgische diplomaten zich doorgaans bedienen van het beeld van het oude België en de veranderingen van pakweg de laatste halve eeuw niet echt hebben verteerd. Zal wel roddel zijn.

Maar wat de minister vertelt is natuurlijk geen roddel. De Gucht roddelt niet. Voor de dossiers die onze loyale landgenoten zo graag voorleggen aan “hogere” internationale instanties staan wij zonder diplomatieke vertegenwoordiging. Voilà.

Heeft Vlaanderen een bekaaid imago in het buitenland? Moet worden genuanceerd. Maar in de mate dat het geval is, moeten we – weer eens – de beschuldigende vinger wijzen naar het instituut België.

Aangezien alles stilaan communautair is, staan we niet ver af van de dag dat Belgische diplomaten alleen nog mogen zwijgen. Zoals in Europa, waar België geregeld geen standpunt inneemt omdat de deelgebieden het oneens zijn met elkaar. Want er wordt niet gediscrimineerd. De Walen kunnen onze mening van het internationale toneel weghouden. Maar geen paniek. Wij kunnen ook hun standpunten blokkeren.

België is stilaan verworden tot een mechanisme van wederzijdse mondsnoerderij. Och ja, intussen gebeurt er van alles op het internationale toneel, waar wij dus steeds meer opvallen door zwijgzaamheid.

Hoog tijd dan ook dat Vlaanderen serieus werk maakt van een stevige internationale vertegenwoordiging. Vreemd dat daar nu pas echt mee begonnen wordt. Maar het blijft dweilen met de kraan open. Zolang België bestaat is Vlaanderen monddood. Even monddood als Wallonië. Alleen België kan nog spreken. Maar zwijgt. De Gucht heeft het zelf gezegd.