De wonderbaarlijke Waalse genezing

Professor Hendrik Vuye legt in Knack nog eens uit hoe Vlaanderen zich via allerlei mechanismen door de Franstaligen in de zak liet zetten. De minderheid is baas, en die minderheid wil een institutioneel status-quo.

Ze putten hun kracht uit ‘bijzondere wetten’ (tweederdemeerderheid én meerderheid in beide taalgroepen vereist), uit opgelegde pariteiten (regering, ministerraad, Grondwettelijk Hof), de alarmbelprocedure, belangenconflicten als wapen van vier door Franstaligen gedomineerde regionale parlementen. Hun macht is gebetonneerd in een institutionele rotzooi. Samen met Open VLD staan ze vandaag opnieuw aan de cementmolen en draaien mortel voor een paritaire Senaat, een federale kieskring of samenvallende verkiezingen. Samen ook dansen ze de recuperatiepolka op het retro-bal van Oud België.

Ondertussen speelt het orkest van de francofonie ‘De wonderbaarlijke genezing van Wallonië’: ‘Alles ok, we stellen het goed! Maar laat uw centen maar komen’.

Rond deze tijd zou minister Dirk Van Mechelen nieuwe cijfers over de geldstromen bekendmaken (vervolg op vroegere Abafim-rapporten). De jongste cijfers over werk en werkloosheid bewijzen dat de transfers naar Brussel en Wallonië nog toenemen.

Ondanks verkiezingswinst voor de politieke flandriens leven we nog altijd in Het land van Paars en Waal. De vraag om staatshervorming heet “communautair gehakketak” te zijn, verdringt de “echte problemen” en teistert “het belang van de mensen”. Maar de pro-Belgica lobby zwijgt over de dramatische economische kloof.

De Vlaamse werkzaamheidsgraad klokt af op 66,1 %. Wallonië en Brussel (57,0 en 54,8 %) hebben meer dan een ronde achterstand (1997-2007: Vlaanderen: +6,2 % jobs, Wallonië + 4,1 %, Brussel + 2,2 %). De RVA telde in maart in Vlaanderen 145.520 werkzoekende werklozen vergoed door de RVA (op jaarbasis: - 5,8 %), in Wallonië 199.022 (- 2,4 %).

De kloof groeit, ondanks getoeter over Marshallplan en gepreek over de Waalse wonderbaarlijke genezing. Als zelfs sommige Vlaamse journalisten als Guido Fonteyn nu al jaren propaganda maken voor de (ingebeelde) Waalse Wende, zijn ze ons aan het belazeren.

Demotte preekt dat ‘de mobiliteit’ zijn Gewest parten speelt. Een mens van Mons - en daar vertoeven nogal wat werklozen – raakt met de piekuurtrein op 41 minuten in Brussel, op 1u.04’ in Zaventem of op goed één uur in Kortrijk. Eens aan de West- en Oost-Vlamingen of Limburgers vragen hoelang zij sporen naar hun job? Er werken meer West-Vlamingen in Brussel dan Walen in heel Vlaanderen. De mobiliteitspremie van Milquet is discriminerend voor de Vlaamse onnozelaars die zich wel de moeite getroosten om een eind van huis te werken, of om twee- of drietalig te zijn, de andere landstaal voorop.

VDAB en Forem zouden duizenden Waalse werkzoekenden over de taalgrens krijgen. Het zijn er voorlopig... 318 (DT, 16 mei), waarvan 123 in het om arbeid schreeuwende West-Vlaanderen.

En nog maar eens verschuiven de Franstaligen het probleem. ‘De taaleisen van de Vlaamse werkgevers zijn vaak te streng.’, stelde Hilde Gillebert van Forem (DM, 23 april). Maar een op de twee Walen spreekt maar één taal. In Vlaanderen is slechts een op de vier eentalig. 20 % van de Walen beheerst de andere landstaal ‘goed tot zeer goed’, tegenover 52 % van de Vlamingen (Eurobarometer 2006). Van de 181 Waalse leerlingen die in 2006 met een beurs uit het Marshallplan een taalbad namen, kozen er 171 voor ... het Engels.

Hoe eenvoudig kan een conclusie zijn. Binnen de Belgische context wordt het onmogelijk om de lat gelijk te leggen. Solidariteit is mooi, maar mag geen schaamlap worden voor de dommigheid van vandaag en de gevolgen daarvan morgen. Vlaamse parlementsleden moeten de interregionale solidariteit koppelen aan doorzichtigheid, efficiëntie en tijdelijkheid. En aan respect voor taal en territorium. Dat kan maar lukken als het Vlaams Parlement eindelijk kiest voor “onafhankelijkheid en samenwerking”. De Vlaamse toekomst ligt niet in Leterme I, maar in Peeters I.