De aarde is rond en Yves Leterme won de verkiezingen door een staatshervorming te beloven
De kiezer koos een staatshervorming
Peter De Roover 11-01-2010
 |
De kiezer koos een staatshervorming. Dat stelt Peter De Roover nu ook in De Standaard en in zijn tussenkomst in "Ongehoorde Meningen" op Radio 1. Lees en luister. De politiek secretaris van de Vlaamse Volksbeweging blijft ingaan tegen de afgezaagde mythe dat de Vlaamse kiezer geen interesse zou hebben voor meer Vlaanderen. Waarom? Dimarso-cijfers bewijzen het.
Is de aarde rond? Tussen het middelpunt van de aarde en de polen gaapt 6.356 kilometer, terwijl 6.377 kilometer moet worden afgelegd om van dat middelpunt de evenaar te bereiken. Het verschil bedraagt 0,33 procent. Weinig, maar genoeg om naar waarheid ontkennend te antwoorden op de openingsvraag. Het is wel sterk om daaruit te besluiten dat de aarde plat zou zijn.
Gingen de jongste verkiezingen uitsluitend over communautaire problemen? Neen, ook andere thema's speelden mee. Willen Vlaamse kiezers alleen dat Vlaanderen meer bevoegdheden krijgt? Neen, ze liggen ook van andere thema's wakker. Het is wel sterk om daaruit te besluiten dat de het louter perceptie is dat de Vlaamse kiezer gewonnen is voor meer Vlaanderen. Marc Reynebeau (DS 7 januari) is echter niet de enige die de jongste dagen zijn uiterste best deed om die indruk te wekken.
In de inleidende paragraaf gaven we cijfermateriaal, opdat de lezer de 'rondheid' van de aarde zelf kan inschatten. Reynebeau noemt het uitgebreide postelectoraal onderzoek van Dimarso (gedaan na de Vlaamse verkiezingen van juni), maar is karig met het geven van hard cijfermateriaal. 'Met cijfers kun je alles bewijzen', beweren mensen die niet goed kunnen omgaan met getallen. Reynebeaus stuk leert dat je pas echt alles kunt beweren als je cijfers verzwijgt.
In de verkiezingscampagne van 2007 - die Leterme 800.000 stemmen opleverde - kwam het thema van de staatshervorming 'nauwelijks' ter sprake, lazen we in deze krant. 'Nauwelijks' is een relatief begrip.
CD&V-studiedienst
'Geen mens kan ontkennen dat de staatshervorming héél duidelijk een strijdpunt was van het kartel CD&V/N-VA. De tekst van de kartelovereenkomst (december 2006) zegt daarover: "Na het immobilisme inzake de staatshervorming (), is het tijd voor een doorbraak. Om die reden zal het kartel niet toetreden tot een federale regering indien er in het regeerakkoord geen duidelijke afspraken worden opgenomen over de realisatie van deze Vlaamse verzuchtingen." Deze stelling werd de hele campagne lang herhaald door onze boegbeelden. Neem nu Yves Leterme in De Standaard, drie dagen voor de verkiezingen: 'Voor ons is dat een breekpunt. Ik ga niet in een coalitie zonder staatshervorming.' Geen kiezer kon eraan twijfelen: kiezen voor CD&V/N-VA was kiezen voor een staatshervorming.'
Gelezen in een artikel van het hoofd van de studiedienst van CD&V van 25 september 2007. Duidelijk genoeg? En als het de kiezer was ontgaan dat CD&V daarvoor stond, dan zorgde Open VLD er wel voor dat de kiezer door kreeg dat Leterme zich opstelde als een Vlaamse 'hardliner'. Het kon niemand ontgaan, wat revisionisten vandaag ook beweren. Als Leterme vandaag het tegendeel beweert, maakt hij zich aantoonbaar schuldig aan kiezersbedrog. 'Botselectoraal onderzoek bevestigt alvast dat ook slechts een kleine minderheid van kiezers zich in het stemhokje door het thema (van de staatshervorming) had laten leiden', weet Reynebeau. Cijfers ontbreken, zodat de lezer daar zelf geen beeld van kan vormen.
We vullen het informatiegat hier graag voor de Vlaamse verkiezingen van 2009. De communautaire kwestie was voor 23procent van de kiezers 'doorslaggevend'. Thema's als belastingen of werkgelegenheid (elk 25procent) zitten daar amper boven. Leefmilieu (19procent), energie of justitie (elk 18procent) en mobiliteit (15procent) beroeren de kiezer minder.
Welke concrete gebeurtenissen waren voor de kiezer doorslaggevend? Het uitblijven van een staatshervorming komt met 20procent op de eerste plaats, gelijk met de problemen in de zorgsector, maar voor de economische crisis (19procent). De splitsing van BHV gaf voor meer kiezers de doorslag (15procent) dan de Fortis-zaak (13procent), de jobkorting (9procent) of de sluiting van kerncentrales (7procent). Concrete communautaire problemen staan dus bovenaan de lijst van bekommernissen bij de Vlaamse kiezer.
Nog eentje om het af te leren. Een overtuigende meerderheid van 56procent wil meer bevoegdheden voor Vlaanderen, tegenover 28procent die België wil versterken. Redelijk duidelijke cijfers toch.
De mythe dat de Vlaamse kiezer niet bezig is met het thema van de staatshervorming mag dan al tot in den treure toe herhaald worden, het wetenschappelijk onderzoek van Dimarso toont het tegendeel aan. De Vlaamse kiezer wil meer Vlaanderen en Leterme won de verkiezingen met de belofte daar werk van te maken. Wie gelooft die man nog na zijn bocht? Wellicht wie ook gelooft in een platte aarde.
Terug naar de artikelenlijst.