‘Azijnzeikers’ maakten de juiste keuze
Jan Van de Casteele 15-07-2008
 |
De analyse van Rik Van Cauwelaert (Knack) in TerZake was voor Yves Leterme zo vernietigend, dat het niet onwaarschijnlijk is dat ze medebepalend was voor het ontslag van de premier. Van Cauwelaert voorspelde in heel klare taal dat CD&V met de jongste uitzichtloze vluchtweg (de uitstelpiste van een Comité van de Regio’s) nu ook Kris Peeters zou verbranden. Niet Demotte, maar Didier Reynders (MR-FDF) zou zijn tegenspeler worden in een doolhof zonder uitgang. CD&V stond in lichterlaaie...
De korte beeld- en klankmontage over anderhalf jaar Leterme (van verkiezingsbeloftes en -overwinning tot toegevingen en bijna fatale Untergang) was oneindig veel krachtiger dan de oeverloze verklaringen, analyses en duiding van de jongste weken, zeg maar het jongste jaar.
Voorts waren er een paar tussenkomsten van CD&V’ers uit de regio Halle die het behoud van het kartel belangrijker vonden dan het voortbestaan van de (non-)regering Leterme I. Ze waren niet de enigen...
Niets illustreert beter dan die beeldcombinatie het vernietigende werk van Franstaligen en de Open VLD-top, dat Leterme en zijn partij tot op de rand van de wanhoop én de afgrond bracht. Hun strategisch doel was al sinds 10 juni 2007 duidelijk: splits het kartel.
Dat is (vooralsnog) niet gelukt en dat zal Open VLD bij volgende verkiezingen misschien wel een pandoering kosten. Wat onder meer Sven Gatz en Guy Vanhengel uit hun mouw schudden, lag wel heel dicht in de buurt van wat de Franstaligen voorstellen. De pleidooien voor een federale kieskring (in een tijd dat de federatie niet meer is dan een ruïne van een gebouw uit 1830), een paritaire senaat, samenvallende verkiezingen, toegevingen inzake BHV, etc. zullen nog wel even in het geheugen blijven hangen. Als lelijke blauwe plekken.
Veel journalisten hebben dertien maanden lang uitermate hun best gedaan om het communautaire debat en de hoofdrolspelers langs Vlaamse kant te ridiculiseren, en de Vlaamsgezinde standpunten te negeren. Ze wisselden oeverloos gelummel van geleerden af met stuiptrekkingen van de oude premiers Martens en Eyskens, met de Red België-paniek van het monsterverbond van de oude vakbondstop (Cortebeeck, Reynders) en het financiële establishment en groot kapitaal (onlangs nog Davignon, Leysen...). Al goed dat Lippens andere zorgen om het hoofd heeft hangen, of die was er vast ook bij.
Omwille van een mentaliteitswijziging bij een eindelijk Vlaamser geworden sp.a – ook Van Cauwelaert wees daar fijntjes op - moest men zich ocharme wel héél vaak behelpen met medestanders van een bedenkelijk alooi en een oneindige lichtheid: madame Béatrice Delvaux van de ronduit Vlaamsvijandige Le Soir werd de huisvriendin van een deel van de Standaard-top, Luc Van der Kelen deed (op een beschaafde manier, dat mag gezegd) zijn best om de vele lezers van zijn krant de daver op het lijf te jagen met alarmerende crisisberichten met een hoog B-Plusgehalte, Mieke Vogels en andere Luckassen sierden de kolommen van De Morgen. Net als de fijnzinnige Hugo Camps (CD&V’ers zijn ‘verzuurd en zeiken azijn, gulp open en hart dicht’)...
En nu?
Eerste minister Yves Leterme bood het ontslag van zijn regering aan de Koning aan, omdat de in het regeerakkoord voorziene timing (15 juli, tweede luik staatshervorming) niet werd gerespecteerd. De door hem verspreide tekst is meer dan duidelijk: ‘Het blijkt dat de tegengestelde visies tussen de gemeenschappen over het noodzakelijk tot stand te brengen nieuwe evenwicht in onze staatsinrichting vandaag niet te overbruggen zijn. Dit toont aan dat het overlegmodel op louter federaal niveau zijn limieten heeft bereikt. Toch blijft een staatshervorming een wezenlijk onderdeel van een regeerakkoord’.
De eerste reacties van Vlaamse oppositiepartijen - een 'meerderheid' in Vlaanderen, zo ging dat ! - zijn duidelijk: het Vlaams Parlement moet zijn verantwoordelijkheid nemen.
Volgens Jurgen Verstrepen (LDD) met dat parlement een duidelijke strategie ontwikkelen en initiatieven nemen om uit de moeilijke politieke situatie te geraken.
Ook Gerolf Annemans roept alle Vlaamse partijen op om samen aan tafel te gaan zitten, net zoals de Franstaligen aankondigen om dat te doen. ‘Zo kan aan Vlaamse kant het échte scenario besproken worden: niet alleen de kleine vorm van het uittrekken van de stekker via deze regering, maar dé grote stekker.’
Ook Caroline Gennez (sp.a) neemt de Franstaligen hun ‘totaal onverantwoorde houding’ kwalijk en wil – als het ultieme witte konijn niet word gevonden – nieuwe verkiezingen. Het is goed dat de partij wat Vlaamse stimuli kreeg vanuit de Gravensteengroep.
In weerwil van de treurzangers, die de komende uren en dagen ongetwijfeld weer alle registers zullen opentrekken, wordt almaar duidelijker dat de Vlaamse publieke opinie het spelletje beu is geworden. Alle polls tonen aan dat de invloed van de traditionele 'opiniemakers' al bij al vrij beperkt is geworden. Eerder dan de politiek correcte paniekzaaierij en vermeend progressieve desinteresse, zal een Vlaams-vastberaden opstelling electorale winst opleveren bij de volgende verkiezingen. Tot spijt van de gefrustreerden is dàt precies democratie.
De Franstaligen zijn niet van gisteren, maar van morgen. Guido Fonteyn had het op 14 juli in De Morgen over hun doelstellingen: ze willen een francofoon Klein-België met een groter Brussel en een samensmelting van Brussel en Wallonië (hun plan B) en eventueel ook een soort aanhechting bij Frankrijk (hun plan C). (lees meer hierover in de rubriek KORT, www.vvb.org/kort)
Vlaamse partijen kunnen best aangemoedigd worden om nu éérst werk te maken van een helder en overtuigend Vlaams standpunt. En vervolgens om daaraan vast te houden.
Het status-quo is voor Vlaanderen geen oplossing. Er moet dringend ook een Vlaams plan B worden uitgewerkt (zie persmededeling VVB elders in deze rubriek ACTUEEL). Zo goed als alle Vlaamse partijen lijken dat in te zien (alleen Mieke Vogels vliegt als een kamikazepiloot voor het oude vaderland en veegt haar partij straks nog van de politieke tafel)
En nu? Zeg nooit: nooit. Rik Van Cauwelaert had het op 15 mei al over paarse contacten met Verhofstadt. Paarsgroen (87/150) heeft in Vlaanderen maar 36 zetels op 88. Dat pikken de socialisten nooit. En indien wel, laat Didier of Guy het maar eens proberen. Dat wordt nog lachen...
Zoals we hier al vaker schreven: Vlaanderen moet het initiatief nemen, vanuit het besef dat enkel met héél veel autonomie (confederalisme of onafhankelijkheid) de Vlamingen, van links tot rechts, in een open kader hun samenleving kunnen ordenen.
Een volwassen Vlaamse democratie heeft heel veel troeven, het Vlaams Parlement is een schitterend huis. Het herschikken van de politiek op enkel nog gemeentelijk, Vlaams en Europees niveau zal alvast het oneindige tijdverlies op Belgisch niveau beperken. Die constructie heeft geen zin meer. De politieke, culturele en sociaal-economische kloof is te groot om Vlamingen én Walen op dat niveau te gijzelen. Vanuit onafhankelijkheid kan pas een gepaste samenwerking groeien.
Terug naar de artikelenlijst.