Alle toekomstscenario’s voor Vlaamse onafhankelijkheid moeten een Brusselhoofdstuk bevatten. Tot daar de consensus in Vlaanderen als het over Brussel gaat. Waarna het standpunt zich verdeelt tussen twee uitersten: Vlaanderen moet Brussel loslaten of Vlaanderen laat Brussel niet los. Ook binnen de VVB woedt het debat. Zo groeide de vaststelling dat de resoluties van het VVB-Brusselcongres (4 december 1994) verouderd zijn. De hoogste tijd om nog eens te focussen op Brussel, want na 14 jaar is de situatie toch wel wat veranderd. Dus stapte de VVB naar het Davidsfonds met een voorstel. De vrucht van de samenwerking ligt nu in de boekhandel: Wat met Brussel; uitdagende perspectieven voor de hoofdstad.

De VVB en het Davidsfonds publiceren geen typisch Vlaamse bewegingsboek, maar een ruim boek met meningen en feiten over de situatie van Brussel vandaag. Wat met Brussel wil niet het grote gelijk bewijzen van de ene of andere stelling over Brussel, maar wil de verschillende ideeën confronteren. Een boek zonder taboes, met een open blik op de realiteit. Alleen met feiten en tegengestelde meningen en gerichte vragen, kan het debat over Brussel wordengestoffeerd . Wat voor stad is Brussel? Wat zijn de huidige problemen van Brussel, is het een Vlaamse stad, een Francofone stad, een internationale stad, een multiculturele stad? Een stad die aantrekt of afstoot? Kan Vlaanderen zonder Brussel? Kan Brussel zonder Vlaanderen? Wat met Brussel; Uitdagende perspectieven voor de hoofdstad maakt een stand van zaken op van Brussel vandaag door een reeks auteurs die men zeker niet met de Vlaamse beweging associeert.

Het boek opent met een bijdrage van Paul De Ridder. Als specialist in de evolutie van het taalgebruik in Brussel neemt hij de lezer mee in het verhaal van de verfransing van Brussel. Om te constateren dat de echte verfransing er maar kwam na 1830. Daarna kan u een bijdrage lezen van Marc Platel: "Ooit was het ‘maar’ Bruocsells", een kleine geschiedenis van de Stad Brussel, met de focus op de institutionele herverkaveling door de staatshervormingen.

Els Witte pleit ervoor om het Brusselse model opnieuw te bekijken. Ze kiest daarbij voor het coöperatief federalisme, meer samenwerking tussen de gewesten en gemeenschappen bij het bestuur van Brussel. Volgens Johan Van den Driessche ligt de toekomst van Brussel in Vlaanderen, maar ook omgekeerd. Brussel kan een troef zijn voor Vlaanderen, alleen doet Vlaanderen te weinig met zijn troeven…Vlaanderen moet er alles aan doen om Brussel te laten draaien als zijn motor. Frans Crols belichaamt het andere uiterste van de discussie in de Vlaamse beweging. Volgens Crols kan Vlaanderen zonder Brussel, maar kan Brussel niet zonder Vlaanderen. Na grondige lezing, en zoals duidelijk was in het debat op 15 november op de Brusseldenkdag, blijkt dat de standpunten van Crols en Van den Driessche niet zo diametraal tegenover staan elkaar als op het eerste zicht lijkt.

Derk Jan Eppink bekijkt de evolutie van Brussel zonder politiek correcte taboes en pleit voor een Europees statuut als vervanging van het huidige falende model. Dan is het de beurt aan Philipe Van Parijs, een Pavia-prof die op zijn eigen, een beetje uitdagende, manier vier scenario’s bespreekt zonder taboes en zonder illusies. In ieder geval stof tot gesprek en discussie.

Is Brussel wel een Franstalige stad, wat onze Franstalige medeburgers zo vaak beweren? Is het niet bij uitstek de multiculturele stad van het land? Dat aspect en de kansen, mogelijkheden en problemen, met aanbevelingen voor handelen, worden besproken door Naïma Charkaoui en Veerle Huwé (beiden werken bij het Minderhedenforum). In de Vlaamse beweging is het een vaak onderbelicht deel van de discussie:  ook dit hoofdstuk belicht het debat vanuit een heel andere hoek dan gewoonlijk en brengt stof tot discussie.

De culturele duizendpoot en Brusselaar Jari Demeulemeester ziet Brussel als de zuidelijkste stad van de Lage Landen. Hij bekijkt Brussel van binnen uit en pleit voor meer betrokkenheid van Vlaanderen bij Brussel.

Volgens Geert van Istendael begint Brussel aan een onberekenbare eeuw. Van Istendael bekijkt "zijn" stad met de blik van een eigenzinnige insider en houdt een pleidooi voor een menselijker Brussel.